κήρυγμα +π. Αυγουστίνου Καντιώτη

Ότι έχει σχέση με την Ορθοδοξία γενικότερα.
Απάντηση
Άβαταρ μέλους
ΜΙΧΣ
Δημοσιεύσεις: 511
Εγγραφή: Τετ Μαρ 14, 2012 2:49 pm

κήρυγμα +π. Αυγουστίνου Καντιώτη

Δημοσίευση από ΜΙΧΣ » Παρ Απρ 12, 2013 5:02 pm

ΟΧΙ NITSEVO λοιπόν... μια εξαιρετική, ευλογημένη ομιλία του +πατρός Αυγουστίνου Καντιώτη... ας έχουμε την ευχή του...Ο Κύριός μας και Σωτήρας μας ας τον έχει αναπαυμένο τον φωτισμένο γέροντα... και καλή αντάμωση...

Δημοσιεύθηκε στις 27 Δεκ 2012 προφανώς η ανάρτηση έγινε απο τον υιό του πρωτοπρεσβυτέρου Χ. Μανώλη...


NITSEVO... [youtube]http://www.youtube.com/watch?v=eUzGJ5FYkqQ[/youtube]



Από κασσέτα του προσωπικού αρχείου του πατέρα μου πρωτοπρ. Χαραλάμπους Μανώλη. Η Καταπληκτική, σπάνια και αγωνιστική ομιλία του μακαριστού και Αγίου επισκόπου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτη, ΝΙΤΣΕΒΩ!!! (Αθήνα 1964).

http://katanixis.blogspot.gr/2012/12/...
«Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εν όλη τη καρδία σου και εν όλη τη ψυχή σου και εν όλη τη διανοία σου αύτη έστί πρώτη και μεγάλη εντολή. Δευτέρα...αγαπήσεις τόν πλησίον σου ώς σεαυτόν έν ταύταις ταίς δυσίν εντολαίς όλος ο νόμος και οι προφήται κρέμανται»

Άβαταρ μέλους
ΜΙΧΣ
Δημοσιεύσεις: 511
Εγγραφή: Τετ Μαρ 14, 2012 2:49 pm

Re: κήρυγμα +π. Αυγουστίνου Καντιώτη

Δημοσίευση από ΜΙΧΣ » Τρί Απρ 30, 2013 12:12 pm

http://www.impantokratoros.gr/megalh-evdomada.el.aspx

Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτου: Τα καθήκοντά μας τη Μεγάλη Εβδομάδα

«Των παθών του Κυρίου τας απαρχάς
η παρούσα ημέρα λαμπροφορεί.
Δεύτε ουν, φιλέορτοι, υπαντήσωμεν άσμασιν…»

(κάθ. Μ. Δευτέρας)

Φθάσαμε, αγαπητοί μου, στα σωτήρια πάθη του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, στη Μεγάλη Εβδομάδα.
Η εβδομάδα αυτή λέγεται Μεγάλη, διότι μέσα στις 168 ώρες της, από σήμερα μέχρι τη νύχτα της Αναστάσεως, τιμώνται μεγάλα γεγονότα, μοναδικά και κοσμοϊστορικά, που συγκλόνισαν τα επίγεια και τα ουράνια και τα καταχθόνια. Γι’ αυτό η εβδομάδα αυτή ονομάζεται Μεγάλη· αλλά και γι’ αυτό δεν θα πρέπη να περάση όπως οι άλλες.

Και θέτω το ερώτημα· ποια είνε τα καθήκοντα ενός Χριστιανού τη Μεγάλη Εβδομάδα; Δεν απευθύνομαι σε απίστους, αθέους ή σε χιλιαστάς· απευθύνομαι σε πιστούς, που θέλουν να εορτάσουν σωστά. Ποια είνε λοιπόν τα καθήκοντα που έχουμε την εβδομάδα αυτή;

* * *

* Το πρώτο καθήκον, αδελφοί μου, είνε να ευχαριστήσουμε απ’ την καρδιά μας τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν. Όλη βέβαια η ζωή μας πρέπει να ‘νε ένα ευχαριστώ, ένα «Δόξα σοι, Κύριε», για τις μικρές και μεγάλες ευεργεσίες του, τις φανερές και αφανείς, για όλα τα καλά, υλικά και πνευματικά, που επιδαψιλεύει η χάρις του· τον ήλιο, τον αέρα, το νερό, τα λουλούδια, τα ακρογιάλια, όλη την πλάσι. Να τον ευχαριστούμε ακόμη για τους γονείς και τα αδέλφια, τη γυναίκα και τα παιδιά, για το χρόνο και τις εποχές, για ό,τι ευλογημένο και αναγκαίο. Άνθρωπος αγνώμων είνε χειρότερος από ζώο. Ένα σκύλο έχεις, ένα κομμάτι ψωμί του πετάς, και κουνάει την ουρά του και σου λέει ευχαριστώ. Και ο άνθρωπος λοιπόν πρέπει να ‘νε ευγνώμων στο Θεό. Να τον ευχαριστούμε για όλα, αλλά προ παντός για τη θυσία του Υιού του, για τα σεπτά του πάθη. Ακόμη να τον ευχαριστήσουμε και για κάτι άλλο· για τη μακροθυμία του στα τόσα εγκλήματά μας και μάλιστα στις βλασφημίες, για τις οποίες θα ‘πρεπε ν’ ανοίξη η γη να μας καταπιή κι η θάλασσα να φουσκώση να μας πνίξη, και όμως μας ανέχεται. Γι’ αυτό τη Μεγάλη Παρασκευή η Εκκλησίας λέει: «Δόξα τη μακροθυμία σου, Κύριε, δόξα σοι».

* Το ένα καθήκον μας λοιπόν είνε να ευχαριστούμε το Θεό.
Το άλλο είνε να παρακολουθήσουμε τις ιερές ακολουθίες. Οι ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδος δεν είνε όπως οι άλλες· διαφέρουν πολύ. Οι ύμνοι της, που είνε γλυκύτεροι απ’ το μέλι, τα εμπνευσμένα αυτά ποιήματα όπως π.χ. ο επιτάφιος θρήνος, δεν υπάρχουν σε καμμιά θρησκεία στον κόσμο. Και μόνο τα τροπάρια αυτά, που δεν τα ‘χουν ούτε φράγκοι ούτε προτεστάντες ούτε κανείς άλλος, φτάνουν ν’ αποδείξουν ότι η Εκκλησία μας δεν είνε από τη γη· είνε από τον ουρανό, είνε θεόπνευστη. Ποιος τα έκανε αυτά; Πού γράφτηκαν; Μέσα σε σχολεία και πανεπιστήμια; Τα έφτιαξαν μέσα σε σπηλιές άγιοι ασκηταί, που το δάκρυ τους έπεφτε στη γη και την έκανε να λουλουδίζη. Δεν τά ‘γραψαν απλώς με το μυαλό και τα γράμματα που ήξεραν· αυτά είνε το αίμα της καρδιάς τους, συναίσθημα υγιές, έκφρασι ζωής, βιώματα άγια, αλήθειες, που μόνο όσοι αγάπησαν γνησίως το Χριστό μπορούσαν να έχουν. Πρέπει να ‘νε αναίσθητος κανείς για να μην τον συγκινούν…

* Το τρίτο καθήκον μας είνε να νηστεύσουμε. Η εβδομάδα αυτή είνε εβδομάδα νηστείας, αυστηρής νηστείας. Μην ακούτε τους υλιστάς και ασεβείς· εμείς από την παράδοσι αποστόλων και πατέρων της Ορθοδοξίας τηρούμε τις νηστείες της αγίας μας Εκκλησίας και κατ’ εξοχήν τη νηστεία αυτή. Όταν λέμε νηστεία, δεν εννοοούμε να νηστέψη απλώς το στομάχι για να θυμηθή το όξος του σταυρού· εννοούμε μαζί με το στομάχι να νηστέψη και το στόμα από κακολογία, η γλώσσα από αισχρολογία, τα μάτια από αισχρά θεάματα. Τέτοιες μέρες στο Βυζάντιο οι αυτοκράτορες υπέγραφαν διαταγή· Μεγάλη Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή κλειστά τα ιπποδρόμια και όλα τα θέατρα. Πενθεί η Εκκλησία. Αν ήμασταν χριστιανικό κράτος, θα ‘πρεπε αύριο (Μεγ. Δευτέρα) να είνε κλεισμένα τα καταγώγια και τα κέντρα διαφθοράς, και να επικρατή πένθος γι’ Αυτόν που υψώθηκε για μας επάνω στο σταυρό.

* Αλλά έχουμε κι ένα άλλο καθήκον. Είνε το καθήκον της εξομολογήσεως και της θείας μεταλήψεως. Επ’ αυτού δεν θα επεκταθώ. Τούτο μόνο θα πω. Τις άγιες αυτές ημέρες και ιδίως τη νύχτα της Αναστάσεως καλούμεθα να μείνουμε στο ναό μέχρι τέλους με την αναστάσιμη λαμπάδα. Όποιος ακούει το «Χριστός ανέστη» και μετά φεύγει, προτιμότερο θα ήταν να μείνη στο σπίτι του. Αυτό που γίνεται, να αδειάζουν οι εκκλησίες μετά το «Χριστός ανέστη», είνε βεβήλωσις, περιφρόνησι στο Χριστό. Να μείνουμε λοιπόν μέχρι τέλους και να ετοιμαστούμε για τη θεία μετάληψι. Η εβδομάδα αυτή είνε κατ’ εξοχήν εβδομάδα θείας μεταλήψεως. Τι είνε η θεία μετάληψις; Το σώμα και το αίμα του Χριστού μας, η φωτιά του ουρανού. Τι είσαι, σε ρωτώ, άχυρο; Μην πλησιάσης τα άγια, θα καής. Είσαι χρυσάφι; Αν είσαι χρυσάφι, το χρυσάφι δεν απειλείται από τη φωτιά· όσο πλησιάζει τη φωτιά, τόσο καθαρίζεται. Έτσι κι εσύ ο Χριστιανός· αν είσαι αμετανόητος, θα σε κάψη η φωτιά, όπως έκαψε τον Ιούδα που κοινώνησε αναξίως· αν όμως πέρασες από το καμίνι της ιεράς εξομολογήσεως, τότε πλησίασε· η θεία κοινωνία θα είνε φάρμακο αθανασίας.

* Τη Μεγάλη Εβδομάδα έχουμε επίσης ιερό καθήκον απέναντι των αδελφών μας που πάσχουν και υποφέρουν. Είνε εβδομάδα αγάπης και ελεημοσύνης. Ένα εκλεκτό φαγητό σε κάποιον που πεινάει, ένα καινούριο ρούχο -όχι παλιό- σ’ έναν που δεν έχει, μια βοήθεια στη χήρα και τα ορφανά, ένα φάρμακο αναγκαίο, μια επίσκεψι στον ασθενή, ένας λόγος παρηγορητικός στον θλιμμένο, ό,τι τέλος πάντων μπορεί να σκεφτή μια καρδιά που αγαπά.

* Αλλά δεν είπα τίποτα· υπάρχει κάτι ακόμη, κι αυτό είνε το δυσκολώτερο. Όλα όσα είπαμε τα κάνεις· αλλ’ εάν το τελευταίο αυτό δεν το κάνης, Χριστιανός δεν είσαι. Ποιο είν’ αυτό; Ξέρω Χριστιανούς που είνε άνθρωποι προσευχής, που έχουν τ’ αυτί τους τεντωμένο στα ιερά λόγια, που νηστεύουν αυστηρά, που εξομολογούνται, που κοινωνούν· αλλά λίγους Χριστιανούς γνώρισα που έχουν -ποιο; το «Συγχωρήσωμεν πάντα τη Αναστάσει» (δοξ. αίν. Πάσχα). Η Μεγάλη Εβδομάδα είνε εβδομάδα συγχωρήσεως. Ποιος, αδελφοί μου, στη ζωή αυτή δεν έχει αντιπάθειες, ψυχρότητες, αντιθέσεις, ποιος δεν έχει κάποιον εχθρό; Τις άγιες αυτές ημέρες ας υψώσουμε το βλέμμα στον Εσταυρωμένο. Κανείς δεν αδικήθηκε και δεν πόνεσε όπως ο Χριστός μας. Ενώ έσχιζαν τις σάρκες του τα καρφιά και την καρδιά του οι κατάρες και τ’ αναθέματα των φαρισαίων, εκείνος πάνω απ’ το σταυρό προσευχήθηκε· «Πάτερ, άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» (Λουκ. 23, 34). Κι εμείς λοιπόν τις άγιες αυτές ημέρες ας αλληλοσυγχωρηθούμε· νύφες και πεθερές, αδελφοί με αδελφούς, φίλοι με φίλους, παιδιά με γονείς, όλοι ανεξαιρέτως. Ας πλατύνουμε τις καρδιές, ας αισθανθούμε μέσα μας την αγάπη του Χριστού μας. Χωρίς την αγάπη πώς μπορούμε να γιορτάσουμε;

* * *

* Αδελφοί μου! Μεγάλη Εβδομάδα ίσον· χέρι ανοιχτό για έλεος, μάτια δακρυσμένα από μετάνοια, πόδια που τρέχουν στο ναό, καρδιά συμφιλιωμένη, γεμάτη λατρεία στον Εσταυρωμένο. Εκτελούμε τα καθήκοντα αυτά;

Ξέρετε πώς μοιάζουμε; Σαν να είνε ένας ζητιάνος και όλες τις μέρες του πετάνε πενταροδεκάρες, κι έρχεται μια ώρα που περνάει κάποιος βασιλιάς και του λέει «Άνοιξε τις φούχτες σου» κι αρχίζει και του μετράει 1, 2, 3, …5, …10, …100, …168 λίρες και θαμπώνουν τα μάτια του. Κι αυτός, αντί να πάρη αυτό το θησαυρό να τον αξιοποιήση, πάει στο ποτάμι κι αρχίζει να πετάη τις λίρες στο νερό. Δεν ειν’ αυτό παραφροσύνη; Κι αυτές οι ώρες λοιπόν -έτσι λέει η Εκκλησία, «ώρες» τις ονομάζει-, είνε θησαυρός. Κάθε ώρα, κάθε καμπάνα, κάθε χτύπος, κάθε λεπτό, είνε σπουδαία ώρα.

* Ας εκμεταλλευθούμε τις άγιες αυτές ημέρες. Μην αφήσουμε να διαρρεύσουν όπως η υπόλοιπη ζωή μας. Ξέρουμε αν θα ζήσουμε να γιορτάσουμε άλλη Μεγάλη Εβδομάδα; Μήπως η Μεγάλη Εβδομάδα αυτή είνε η τελευταία της ζωής μας; Πέρυσι πόσοι ήταν μαζί μας; Και πού είνε τώρα; Φεύγουμε, σφυρίζει το τραίνο, μια φορά περνάμε πάνω απ’ τη φλούδα αυτή.

Εύχομαι, αυτή η Μεγάλη Εβδομάδα να είνε σημαντικός σταθμός στη ζωή μας. Να δώση ο Κύριος να είνε εβδομάδα αγίων σκέψεων, ιερών συναισθημάτων, ηρωικών αποφάσεων, αγιασμός ψυχής. Είθε να σφραγίσουμε τη Μεγάλη Εβδομάδα με τα λόγια «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου» (Λουκ. 23, 42).

(Απομαγνητοφωνημένη ομιλία, που έγινε στον ι. ναό Μεταμορφώσεως Σωτήρος Μοσχάτου - Αθηνών την 10-4-1960 το βράδυ. Στοιχειοθεσία και σύντμησις 17-4-2011).

«Τας αισθήσεις ημών καθαράς τω Χριστώ παραστήσωμεν και ως φίλοι αυτού τας ψυχάς ημών θύσωμεν δι’ αυτόν και μη ταις μερίμναις του βίου συμπνιγώμεν, ως ο Ιούδας…»


Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτου
Ευσεβείς σκέψεις
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"
«Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εν όλη τη καρδία σου και εν όλη τη ψυχή σου και εν όλη τη διανοία σου αύτη έστί πρώτη και μεγάλη εντολή. Δευτέρα...αγαπήσεις τόν πλησίον σου ώς σεαυτόν έν ταύταις ταίς δυσίν εντολαίς όλος ο νόμος και οι προφήται κρέμανται»

Άβαταρ μέλους
ΜΙΧΣ
Δημοσιεύσεις: 511
Εγγραφή: Τετ Μαρ 14, 2012 2:49 pm

Re: κήρυγμα +π. Αυγουστίνου Καντιώτη

Δημοσίευση από ΜΙΧΣ » Τρί Απρ 30, 2013 12:54 pm

Μαθήματα Μεγάλης Εβδομάδος του μακαριστού Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτη

«Τα πάθη τα σεπτά η παρούσα
ημέρα ως φώτα σωστικά ανατέλλει
τω κόσμω…» (κάθ. Μ. Δευτέρας)

Ο Χριστός είνε το φως του κόσμου. Είνε ο πνευματικός φάρος που φωτίζει και οδηγεί τους ανθρώπους στο δρόμο του καθήκοντος και της αρετής. Τον φάρο αυτόν κανένας άνεμος, καμμία θύελλα, καμμία δύναμις δεν θα μπορέση να τον σβήσει, ούτε να ελαττώση το φως του. Θα λάμπη αιωνίως. Θα λάμπη με τη διδασκαλία του, με τα θαύματά του, με τον άγιο βίο του. Όλα φως, όλα αρετή, όλα τελειότης άφθαστος.


Αλλ’ εκεί που η λάμψι του Χριστού κορυφώθηκε και «η αρετή του εκάλυψεν ουρανούς» (Αββ. 3, 3) και το ηθικό του ανάστημα υψώθηκε ως ουρανομήκης πνευματική στήλη, είνε τα άγια πάθη του. Τα πάθη του Χριστού είνε ανεξάντλητη πηγή των ωραιοτέρων διδαγμάτων. Χριστιανός που δεν συγκινείται και δε διδάσκεται από τις άγιες αυτές ημέρες, είνε τυφλός και αναίσθητος· όπως λέει ένας Γερμανός φιλόσοφος και ποιητής, χριστιανός που δε συγκινείται από τα πάθη του Χριστού δεν είνε άνθρωπος αλλά μία πέτρα χωρίς καρδιά και αίσθημα. Ενώπιόν μας τις ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδος εκτυλίσσεται το μυστήριο της αγάπης του Χριστού. Και καλούμεθα όχι να το παρακολουθήσουμε απλώς, αλλά να δεχθούμε στις ψυχές μας τον φωτισμό που εξαποστέλλει ο Κύριος από τα πάθη και το σταυρό του.

* Θα σας παρουσιάσω μερικά σημεία από την εβδομάδα των παθών του Κυρίου, που ενδιαφέρουν κάθε Χριστιανό.

* Παρακολουθώντας με καρδιά συντετριμμένη τον Ιησούν, θα τον δούμε τη Μεγάλη Τρίτη, να ρίχνη τους φοβερούς κεραυνούς του, τα «ουαί υμίν, γραμματείς και φαρισαίοι…» (Ματθ. 23, 14 κ.ε.).

Ουδέποτε άλλοτε ο πράος Ιησούς μίλησε με τόση δριμύτητα όση τότε. Γιατί; Διότι ενώπιόν του είχε υποκριτάς. Και ο ανεξίκακος Ιησούς τίποτε άλλο δεν μίσησε τόσο όσο την υποκρισία. Η υποκρισία είνε το κίβδηλο νόμισμα, το τεχνητό άνθος, η πλαστογραφία της αρετής. Γι’ αυτό καυτηρίασε τόσο πολύ την υποκρισία. Αλλ’ ακούγοντας τον Κύριο να εκφωνή τα «ουαί» κατά των υποκριτών, ας φοβηθούμε μήπως κι εμείς υπαγόμεθα στην κατηγορία των υποκριτών. Διότι η υποκρισία είνε ένα μικρόβιο που εισχωρεί στις καρδιές όλων. Αν θέλουμε να είμεθα αληθινοί μαθηταί του, πρέπει ν’ απαλλαγούμε από την πληγή της υποκρισίας.

* Αλλά και άλλο σοβαρό μάθημα παίρνουμε τις άγιες αυτές ημέρες. Τη Μεγάλη Τετάρτη βλέπουμε τον Ιούδα να παζαρεύη την πώλησι του Διδασκάλου αντί τριάκοντα αργυρίων. Η προδοσία του Ιούδα είνε ένα από τα θλιβερώτερα περιστατικά των παθών του Κυρίου. Είνε μάθημα για όλους όσους υποδούλωσαν τις ψυχές τους στο χρήμα, στην ύλη, στο μαμωνά. Φοβερό πάθος η φιλαργυρία. Αυτή μετέβαλε έναν απόστολο σε προδότη. Αυτή μεταβάλλει και τους Χριστιανούς σε ειδωλολάτρες, που δεν λατρεύουν πλέον τον Χριστό αλλά τον χρυσό. Βλέποντες το κατάντημα του Ιούδα ας προσέξουμε πολύ, αγαπητοί μου, μήπως πιαστούμε κι εμείς στα δίχτυα της κατηραμένης φιλαργυρίας. Διότι χριστιανός που λατρεύει το χρήμα και χάριν αυτού ψευδορκεί, ατιμάζει, κλέβει και αδικεί, είνε ένας νέος Ιούδας στη σημερινή κοινωνία.

* Καθώς εξελίσσεται η ιστορία των παθών του Κυρίου, το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης βλέπουμε το μυστικό δείπνο. Την τελευταία και αλησμόνητη εκείνη νύχτα, ο Χριστός συνέφαγε για τελευταία φορά με τους μαθητάς του. Τους έδωσε τις τελευταίες παραγγελίες. Ετέλεσε δε το μυστήριο της θείας ευχαριστίας, που είνε το σπουδαιότερο μυστήριο της Εκκλησίας, η καρδιά της λατρείας μας. Μετέδωσε ο ίδιος το σώμα και το αίμα του στους μαθητάς. Ήταν η πρώτη θεία κοινωνία. Δυστυχώς όμως και σ’ αυτήν βρέθηκε ένας ανάξιος να κοινωνήση. Ήταν ο Ιούδας. Με ακάθαρτη ψυχή πλησίασε και έλαβε τα άχραντα μυστήρια. Και τώρα, αδελφοί μου, πολλοί θα προσέλθουμε τις άγιες αυτές ημέρες να κοινωνήσουμε. Πολύ να προσέξουμε, μήπως μεταξύ μας υπάρχει ο Ιούδας· δηλαδή ο ακάθαρτος, ο αμετανόητος, ο ανεξομολόγητος χριστιανός. Αυτός ας μην πλησιάση τα άγια, εάν προηγουμένως δεν καθαρίση την ψυχή του μέσα στα δάκρυα της μετανοίας.

* Ένα άλλο μάθημα μας δίνει η άρνησις του Πέτρου. Μας διδάσκει πόσο ασθενής, αδύνατος και αμαρτωλός είνε ο άνθρωπος.
Διότι βλέπουμε ένα κορυφαίο μαθητή να πέφτη. Τι ήταν ο Πέτρος; Κολοσσός πίστεως και αρετής. Και όμως τη νύχτα της Μεγάλης Πέμπτης τον βλέπουμε να αρνήται εμπρός σε μια υπηρέτρια το όνομα του Κυρίου. Έπεσε ο Πέτρος, για να μάθη να είνε ταπεινός. Έπεσε, για να μας διδάξη όλους πόσο πρέπει να προσέχουμε και να φοβούμεθα την αμαρτία. Είνε τόσο φοβερή η αμαρτία, ώστε στα δίχτυά της συλλαμβάνει και αποστόλους και προφήτας και αγίους και ασκητάς. Λοιπόν, Χριστιανέ· είσαι άγιος, έφθασες σε ύψη αρετής; Μην υπερηφανεύεσαι. Διότι ενδέχεται να πέσεης και εκείνος, που τώρα τον περιφρονείς ως αμαρτωλό, να γίνη άγιος και να καταλάβη την πρώτη θέση του παραδείσου.

* Φθάνοντας στο αποκορύφωμα των παθών του Κυρίου θα αισθανθούμε τον Κύριό μας να γεύεται το μαρτύριο. Θα τον δούμε να γονατίζη, να πέφτη με το πρόσωπο στη γη μέσα στον κήπο της Γεθσημανή. Θ’ ακούσουμε την προσευχή του «Πάτερ μου, ουχ ως εγώ θέλω, αλλ’ ως συ» (Ματθ. 26, 39). Θα δούμε να τον σέρνουν όλη τη νύχτα από δικαστήριο σε δικαστήριο. Θα δούμε τους εχθρούς του να τον ντύνουν με κόκκινη χλαμύδα, να του πλέκουν «στέφανον εξ ακανθών», να τον περιπαίζουν και να τον ραπίζουν. Θ’ ακούσουμε τις άγριες φωνές του «Άρον άρον, σταύρωσον αυτόν» (Ιωάν. 19, 15). Θα δούμε τον Πιλάτο να υπογράφη την καταδίκη του. Τέλος τη Μεγάλη Παρασκευή θα δούμε τον Κύριό μας να σηκώνη το βαρύ σταυρό και να κάμπτεται από το βάρος. Αλλά ποιο βλέμμα θα μπορέση πλέον να παρακολουθήση τη σκηνή της σταυρώσεως; Θα τον αντικρύσουμε να υψώνεται γυμνός, επάνω στο ξύλο και θ’ ακούσουμε να λέη έναν-ένα τους επτά λόγους του σταυρού, απ’ τους οποίους ο πρώτος είνε φωνή αγάπης προς τον πλησίον και συγχωρήσεως («Πάτερ άφες αυτοίς· ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» Λουκ. 23, 34). Κι τελευταίος φωνή αφοσιώσεως στον Πατέρα («Πάτερ, εις χείρας σου παρατίθεμαι το πνεύμα μου» έ.α. 23, 46). Χριστιανέ· μπορείς όσο ζης να λες κι εσύ «Ουράνιε Πατέρα, συγχωρώ τον κάθε εχθρό μου», κι όταν κλείσης τα μάτια στο μάταιο τούτο κόσμο να πης «Πατέρα μου, δέξου την ψυχή μου στα χέρια σου»;

Αυτά τα υψηλά μαθήματα μας παρέχει η Μεγάλη Εβδομάδα.
Τα μαθήματα της μετανοίας, της συντριβής, του φόβου της αμαρτίας, της αγάπης και της ελπίδος.

Γι’ αυτό να παρακολουθήσουμε τις ακολουθίες της με μεγάλη ευλάβεια. Απ’ τη στιγμή που μπαίνουμε στον ιερό ναό το πνεύμα, η καρδιά και ο νους μας, όλα να είνε αφωσιωμένα στον Εσταυρωμένο και τα πάθη του. Καμμία συνομιλία, καμμία αταξία, καμμία ασχημοσύνη δεν επιτρέπεται τις άγιες αυτές ημέρες. Μικροί - μεγάλοι, γυναίκες - άνδρες, νέοι - γέροντες, όλοι εδώ με ευλάβεια· όχι για να συζητήσουμε, όχι για να γελάσουμε, αλλά για να θυμηθούμε τι υπέφερε Εκείνος προς χάριν μας, να διδαχθούμε και να αλλοιωθούμε. Οι ημέρες αυτές μας επιφορτίζουν με μεγαλύτερη ευθύνη. Οι γονείς μην αφήνετε τα παιδιά να γυρίζουν μέσα στην εκκλησία σαν να είνε σε χωράφι. Κάθε μητέρα να έχη κοντά το μικρό της, κάθε πατέρας το παιδί του… Όπως γύρω από το νεκρό πατέρα μαζεύονται τα παιδιά και κλαίνε, έτσι κι εμείς γύρω από το Μεγάλο μας Νεκρό, τον Κύριό μας Ιησούν Χριστόν, ας συγκεντρωθούμε, και ας ανοίξουμε την καρδιά μας να δεχθούμε τον φωτισμό των σεπτών παθών του. Τότε θα αισθανθούμε τι υπέφερε εκείνος για την κάθε μια ψυχή και με ευγνώμονα καρδιά θα πούμε κι εμείς στο Λυτρωτή μας· Χριστέ, νυμφίε των ψυχών μας. Τα πάθη σου μαγνητίζουν, φωτίζουν, αγιάζουν τις ψυχές. Για ό,τι υπέφερες προς σωτηρίαν μας σε ευγνωμονούμε και σ’ ευχαριστούμε. Εμπρός στην τόση αγάπη σου σού υποσχόμεθα, ότι θα είμεθα πάντοτε δικοί σου.

(Απομαγνητοφωνημένη ομιλία, η οποία έγινε σε ι. ναό των Αθηνών τα έτη 1958-1964. Καταγραφή και μικρά σύντμισις 16-4-2006).

Απολυτίκιον. Ήχος δ’.
Εξηγόρασας ημάς εκ της κατάρας του νόμου,
τω τιμίω Σου αίματι·
τω Σταυρώ προσηλωθείς
και τη λόγχη κεντηθείς,
την αθανασίαν επήγασας ανθρώποις,
Σωτήρ ημών, δόξα Σοι.

Ο Χριστός απέθανε διά τας αμαρτίας ημών
και ανέστη διά την δικαίωσιν ημών.


Επισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτου
Ευσεβείς σκέψεις
Εκδόσεις "Ορθόδοξος Κυψέλη"
«Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εν όλη τη καρδία σου και εν όλη τη ψυχή σου και εν όλη τη διανοία σου αύτη έστί πρώτη και μεγάλη εντολή. Δευτέρα...αγαπήσεις τόν πλησίον σου ώς σεαυτόν έν ταύταις ταίς δυσίν εντολαίς όλος ο νόμος και οι προφήται κρέμανται»

Απάντηση

Επιστροφή στο “Ορθοδοξία”