ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΓΙΩΝ

Συζητήστε με τα μέλη μας για τύχον θαύματα που είδατε, αισθανθήκατε ή σας τα εξιστόρησαν φίλοι και γνωστοί σας.
Άβαταρ μέλους
ΦΩΤΗΣ
Δημοσιεύσεις: 2716
Εγγραφή: Τετ Απρ 13, 2011 10:59 am
Τοποθεσία: ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΕΝΤΗ

Re: ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΓΙΩΝ

Δημοσίευση από ΦΩΤΗΣ » Τρί Ιουν 14, 2011 5:06 pm

ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΟ.

Ενα πρωτοφανές θαύμα της Θεοτόκου αναστάτωσε τον θρησκευτικό κόσμο στη Γαλλία: Ό Μπασάμ Άσσάφ είναι υπηρέτης ενός ορθοδόξου Σύρου στο Παρίσι, του Μιχαήλ Μερέζ.

Στίς 12 Αυγούστου 1988 ό Μερέζ απουσίαζε καί τηλεφώνησε στον Άσσάφ να κάνει τίς απαραίτητες προετοιμασίες για την εορτή της Κοιμήσεως.

Ό πλούσιος επιχειρηματίας έχει μέσα στο σπίτι του ένα μικρό εκκλησάκι. Μέσα σ' αυτό ό πιστός υπηρέτης έκαψε θυμίαμα, άναψε ακοίμητη κανδήλα καί πρόσφερε άνθη στη Θεοτόκο, της οποίας υπάρχουν έκεί πολλές εικόνες.

Ύστερα προσευχήθηκε στην Παναγία για την οικογένεια του πού μένει στη Συρία, καί για τον κύριο του πού τον αγαπά σαν πατέρα.

Την ώρα εκείνη ακριβώς εμφανίζεται στον υπηρέτη ή Θεοτόκος καί του λέει:

- Σέ προστατεύω. Είμαι μαζί σου. Πάρε αυτό το δώρο!

Την ίδια στιγμή ό 'Ασσάφ ένοιωσε να γεμίζουν τα χέρια του μ' ένα υγρό, πού είχε τη σύσταση καί την οσμή πολύ καθαρού ελαιόλαδου.

"Οταν επέστρεψε ό Μερέζ στο Παρίσι, πληροφορήθηκε το γεγονός, αλλά προτίμησε να το κρατήσει μυστικό. Το θαύμα όμως επαναλήφθηκε, καί το θαυματουργό έλαιο έκανε διάφορες θεραπείες σε Σύρους καί Λιβανέζους. Τότε ό Μερέζ έδωσε συνέντευξη τύπου, παρουσία του Μητροπολίτου Γαλλίας Ιερεμία καί του εκπροσώπου του πατριαρχείου Αντιοχείας στη Γαλλία επισκόπου Γαβριήλ.

Το θαυμαστό σημείο δεν παύει να επαναλαμβάνεται. Κι όχι μόνο στο εκκλησάκι του Μερέζ, αλλά καί άλλου, όταν ό Άσσάφ προσεύχεται ή συμμετέχει στη θεία λειτουργία ή απλώς μνημονεύει το όνομα του Ίησού καί της Παναγίας. Στίς 17 Σεπτεμβρίου 1988, την ώρα της θείας λειτουργίας στον ελληνικό ναό του αγίου Στεφάνου της όδοϋ Ζώρζ Μπιζέ, το έλαιο ανάβλυζε επί μία ώρα καί το διαπίστωσαν όλοι οί πιστοί.

Ό Άσσάφ είναι τριάντα χρονών, πολύ απλός καί με καθαρή καρδιά. Παραμένει σε μεγάλη ταπείνωση καί απλότητα, καί λέει πώς κάθε φορά πού συμβαίνει το θαύμα γεμίζει από ανείπωτη χαρά. Πιστεύει μάλιστα οτι ή ευλογία αυτή του Θεού ανήκει σε όλους. Στή συνέχεια ανέλαβε ή επιστήμη να ερευνήσει την αλήθεια του θαύματος. Ορίστηκε μία επιτροπή, της οποίας τα μέλη παρακολούθησαν το φαινόμενο τρεις φορές, κατά τίς όποιες συγκέντρωναν το έκκρινόμενο έλαιο καί το υπέβαλλαν σε βιοχημικές αναλύσεις.

Οι εξετάσεις αυτές έγιναν στο Εργαστήριο Βιοχημείας των Λιπιδίων του Νοσοκομείου Πιτιέ-Σαλπετριέρ στο Παρίσι, από τον καθηγητή Ζ. Λ. ντε Ζέν. Τα πορίσματα της επιτροπής παρουσίασε στη δημοσιότητα ό μητροπολίτης Ιερεμίας. Σύμφωνα με αυτά το υγρό παρουσιάζει τη χαρακτηριστική σύσταση ενός φυτικού ελαίου. Περιέχει στοιχεία λιπιδικά, ιδιαιτέρως φυτοστερόλες, οί όποιες δεν υπάρχουν στο αίμα. Επιπλέον είναι αδύνατον να συντεθούν από τον ανθρώπινο οργανισμό. Το υγρό επίσης περιέχει χοληστερίνη, ένα συστατικό ζωικής προελεύσεως, το όποιο ουδέποτε συναντάται σε οποιοδήποτε ελαιόλαδο. Υπογραμμίζοντας το τελευταίο αυτό σημείο, ή επιτροπή συμπεραίνει ότι ύπ' αυτές τίς συνθήκες «το υγρό δεν μπορεί να προέρχεται από κάποια εξωτερική παροχή ελαιολάδου». Βεβαιώνει επίσης την αναμφισβήτητη βελτίωση της υγείας δύο ατόμων πού χρίσθηκαν με το εκκρινόμενο έλαιο από τα χέρια του Μπασάμ Ασσάφ.

Καί η αναφορά της επιτροπής καταλήγει ως εξής: «Το γεγονός αυτό δεν επιδέχεται καμιά φυσική ή λογική εξήγηση. Εντάσσεται μάλλον στο πλήθος των θαυμάτων της Παναγίας μας, πού γνώρισε η ιστορία της Εκκλησίας».
Ο υπομείνας,εις τέλος ούτος,σωθήσεται.

Άβαταρ μέλους
ΦΩΤΗΣ
Δημοσιεύσεις: 2716
Εγγραφή: Τετ Απρ 13, 2011 10:59 am
Τοποθεσία: ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΕΝΤΗ

Re: ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΓΙΩΝ

Δημοσίευση από ΦΩΤΗΣ » Τετ Ιουν 15, 2011 3:49 pm

Θαύμα του Αγίου Ραφαήλ στο Σιμπίου Ρουμανίας
Το αντλούμε από προσωπική επιστολή του κ. Stefan TOMA, δρ Θεολογίας του Α.Π.Θ., στις 31.10.2006 από το Σιμπίου, σε επίσημο μάλιστα επιστολόγραφο της Μητροπόλεως Ardealului (Str. Mitropoliei Nr. 35, Sibiu, 550179 RO¬MA¬NIA) Ρουμανίας. Ο επιστολογράφος απέστειλε το κείμενο και στα Ρουμανικά, όπως δημοσιεύθηκε σε Δελτίο Τύπου της εκεί Μητροπόλεως, ενημερώνοντας επίσης ότι το θαύμα πέρασε και στην ιστοσελίδα της Μητροπόλεως.
(31.10.2006), Σιμπίου, Ρουμανίας
Σεβασμιώτατε, Σας γράφω με πολλή μεγάλη χαρά για να Σας πληροφορήσω ότι ο Άγιος Ραφαήλ άρχισε να κάνει θαύματα και στην Ρουμανία και συγκεκριμένα στην πόλη μου, στο Σιμπίου. Εννοώ το γεγονός ότι μια [η] μικρή κόρη ενός ιερέας [ιερέως] που είναι σύμβουλος μαζί μου στην Μητρόπολη έχει ζήσει στην οικογένειά του [..] ένα θαύμα του Αγίου Ραφαήλ.
Η κόρη του Αναστασία είχε μια σοβαρή δυσκοιλιότητα και πήγαν οι γονείς μαζί της στους γιατρούς και τίποτα δεν έγινε. Εν τω μεταξύ, ο π. Κωνσταντίνος, ο πατέρας της, διάβασε ένα μικρό βιβλιαράκι για τους αγίους Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη που κυκλοφορούσε στα ρουμανικά. Έχει θαυμαστεί [έμεινε έκπληκτος] ο π. Κωνσταντίνος για όσα διάβασε και είχε τους αγίους στις προσευχές του. Και μετά από μία νύχτα, η Αναστασία που ήταν τριών χρονών άρχισε να πάει φυσικά στην τουαλέτα [ξεκίνησε να πάει φυσιολογικά στην τουαλέτα, χωρίς δυσκολία] και την ρωτάει τότε η αδελφή της πρεσβυτέρας, πως και έτσι; Και η μικρή Αναστασία άρχισε να πεί [της είπε] ότι την νύχτα ο Άγιος Λαφαήλ [έτσι το είπε το κοριτσάκι και ο κ. Στέφανος το διόρθωσε στο σωστό (Ραφαήλ)] ήρθε και της άγγιξε το κεφάλι. Και την ρώτησε η αδελφή της πρεσβυτέρας, και πως ήταν; Ήταν ψηλός, και σαν τον μπαμπά, δηλαδή με μαύρα ρούχα… Και πάλι την ρώτησε, από που ξέρεις ότι ήταν ο Άγιος Ραφαήλ; Και η μικρή Αναστασία πήγε και έφερε το βιβλιαράκι με την ζωή των Αγίων και είπε δείχνοντας προς τον Άγιο Ραφαήλ, να τον!… Αυτός ήταν! Από τότε η Αναστασία βγαίνει καλά στην τουαλέτα και όλα πάνε καλά με την υγεία της.
Σας γράφω για να Σας πληροφορήσω όλα αυτά! Ο Άγιος Ραφαήλ γίνεται όσο περνάει ο καιρός πιο γνωστός στην πόλη μας και σε όλη την Ρουμανία.
Σας ικετεύω να με έχετε σε προσευχές προς τον Άγιο Ραφαήλ για να μου ανοίξει ο Θεός και λόγω των προσευχών του, τις θύρες της ιεροσύνης.
Με αγάπη Χριστού και ευγνωμοσύνη, ο Στέφανος.
Όλοι οι Άγιοι της πίστεώς μας, όπου τιμώνται και γίνεται προσευχητική επίκληση της θαυματουργού παρρησίας τους, μεγαλουργούν με την θεόδοτη Χάρη τους και επιβεβαιώνουν την μοναδικότητα, την καθολικότητα–οικουμενικότητα–παγκοσμιότητα της αγίας πίστεώς μας.
Ο υπομείνας,εις τέλος ούτος,σωθήσεται.

Άβαταρ μέλους
ΦΩΤΗΣ
Δημοσιεύσεις: 2716
Εγγραφή: Τετ Απρ 13, 2011 10:59 am
Τοποθεσία: ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΕΝΤΗ

Re: ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΓΙΩΝ

Δημοσίευση από ΦΩΤΗΣ » Πέμ Ιουν 16, 2011 10:46 am

Μοναδικός και θαυματουργός
17.4.2010
«Για μεγάλο χρονικό διάστημα ο Αγιος Λουκιανός εμφανιζόταν ως όραμα μπροστά μου και μου ζητούσε να φτιάξω μια εκκλησία αφιερωμένη στο όνομα και τη χάρη του». Τη συγκλονιστική αυτή εξομολόγηση έκανε στην «Espresso» ο 80χρονος σήμερα ιερέας Δημήτριος Μαράκης, ο οποίος στις αρχές της δεκαετίας του '90 πήρε τη μεγάλη απόφαση και ξεκίνησε τις διαδικασίες για τη δημιουργία της μιας και μοναδικής εκκλησίας στη χώρα μας που είναι αφιερωμένη στον Αγιο Λουκιανό.

Ο θαυματουργός ναός βρίσκεται στη Λούκια, σε ένα μικρό χωριό στα νότια παράλια της Κρήτης και για την ακρίβεια 47 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη του Ηρακλείου. «Την εποχή που αποφάσισα να φτιάξω μαζί με τους πιστούς του χωριού μια νέα εκκλησία, ήθελα το όνομα που θα δίναμε να ταίριαζε κάπως και με αυτό του χωριού. Ετσι μελετώντας τους συναξαριστές βρήκα αυτό που τόσο πολύ ποθούσα: Αγιος Λουκιανός - Λούκια. Βέβαια, από καιρό πριν είχε αρχίσει στον ύπνο μου να έρχεται ως όραμα ο Αγιος Λουκιανός. Ετσι χωρίς δεύτερη σκέψη πήραμε αυτή την απόφαση».

Οπως μας εξηγεί ο παπα-Δημήτρης, οι πιστοί μπορεί να μη γνώριζαν στην αρχή τον βίο και το σπουδαίο έργο του Αγίου Λουκιανού, αλλά και μόνο που η εκκλησία με το τόσο σπάνιο όνομα θα ήταν η μοναδική στη χώρα, αμέσως συνηγόρησαν στην απόφασή του. Ο Αγιος μάλιστα έχει κάνει και πολλά θαύματα για τους κατοίκους και γι' αυτό στη γιορτή του, στις 15 Οκτωβρίου, επισκέπτονται την εκκλησία πιστοί απ’ όλα τα μέρη της Κρήτης. Από εκεί που πολλοί δεν γνώριζαν για εκείνον, ο παπα-Δημήτρης με το έργο του, αλλά και την επιλογή του για το όνομα κατάφερε να κάνει γνωστό τον Αγιο Λουκιανό παντού στη Μεγαλόνησο.

«Στα Ιεροσόλυμα υπάρχουν σήμερα τα χαλάσματα μιας εκκλησίας του Αγίου Λουκιανού, ενώ εδώ έχουμε έναν καινούργιο ναό. Είμαστε πολύ περήφανοι γι' αυτό και μάλιστα για την ολοκλήρωση των εργασιών ο Αγιος μας βοήθησε πάρα πολύ. Ποτέ δεν ξεμείναμε από χρήματα. Οποτε αναζητούσα κάποια βοήθεια πάντα βρισκόταν κάποιος και μας την έδινε. Εγώ αυτό το λέω θαύμα, όπως και πάρα πολλά άλλα καλά που έχει κάνει στους πιστούς».


Τυφλός ξαναβρήκε το φως του, εργάτης σώθηκε πέφτοντας από τον τρούλο...

Από το 1994 που έγιναν τα θυρανοίξια του ναού μέχρι και σήμερα, ο Αγιος Λουκιανός έχει προσφέρει την ευλογία του σε πολλούς ενορίτες, όπως μας αποκαλύπτει ο παπα-Δημήτρης. «Ενας πιστός και μάλιστα γνωστός σε πολλούς εδώ στο χωριό, τυφλός, από το χωριό Ζαρός, ήρθε μέχρι εδώ προσκύνησε και μετά από λίγο είδε το φως του. Οπως και όταν έξω από την εκκλησία είχε γίνει ένα τρομερό τρακάρισμα και ο οδηγός δεν έπαθε απολύτως τίποτα. Είναι πολλά αυτά που έχω να θυμάμαι και αλλά πολλά που κόσμος δεν τα έχει εκμυστηρευτεί».

Πολλά ανάλογα περιστατικά είχαν συμβεί και την περίοδο που η εκκλησία ακόμη φτιαχνόταν. «Μου είχε ζητήσει ο εργολάβος ύστερα από τα σκαψίματα που κάναμε να πάρει το χώμα. Του το έδωσα με μεγάλη μου χαρά. Μόλις οι εργάτες φόρτωσαν το χώμα στην καρότσα και ο εργολάβος ήταν έτοιμος να αποχωρήσει, τότε συνέβη κάτι πολύ παράξενο, το αυτοκίνητο που μέχρι πριν από λίγη ώρα δούλευε κανονικά ξαφνικά χάλασε και δεν έπαιρνε μπροστά. Μόλις αδειάσαμε το υλικό εκείνο άρχισε να δουλεύει και πάλι.

Μετά έμαθα ότι από εκκλησία δεν απομακρύνουμε ούτε τη σκόνη της. Ετσι και ο Αγιος δεν ήθελε να φύγει τίποτα από τον χώρο. Ενας εργάτης έπεσε από τον τρούλο την ώρα που τον σοβάτιζε. Το ύψος είναι πολύ μεγάλο, αλλά να 'ναι καλά ο Αγιος, ο άνθρωπος δεν έπαθε τίποτα».

Αρχιτεκτονικά ο ναός είναι σταυροειδής μετά τρούλου και εσωτερικά δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από άλλη εκκλησία των μεγαλουπόλεων. Εσωτερικά χωράει τουλάχιστον 500 άτομα, ενώ από την ημέρα που φτιάχτηκε πολλά ζευγάρια επιλέγουν να τελέσουν εκεί τη γαμήλια τελετή τους.
Ο υπομείνας,εις τέλος ούτος,σωθήσεται.

Άβαταρ μέλους
ΦΩΤΗΣ
Δημοσιεύσεις: 2716
Εγγραφή: Τετ Απρ 13, 2011 10:59 am
Τοποθεσία: ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΕΝΤΗ

Re: ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΓΙΩΝ

Δημοσίευση από ΦΩΤΗΣ » Παρ Ιουν 17, 2011 7:54 pm

ΤΟ ΑΠΟΣΤΗΜΑ ΤΟΥ ΣΧΟΛΑΡΧΗ.

O Εὐγένιος Βούλγαρης διετέλεσε διευθυντὴς στὴν Ἀθωνιάδα σχολὴ τὸ δεύτερο ἥμισύ του 18ου αἰῶνα. Στὴν Ἱερὰ Μονὴ Διονυσίου ὁ σοφὸς αὐτὸς ἄνδρας δοκίμασε τὴ θαυματουργικὴ δύναμη τῆς Παναγίας τοῦ Ἀκάθιστου, ἡ ὁποία τὸν θεράπευσε ἀπὸ ἕνα ὀδυνηρὸ ἀπόστημα.


«Θὰ διηγηθῶ, σημειώνει ὁ ἴδιος, τὸ θαῦμα ποὺ ἔκανε σὲ μένα ἡ Παναγία, γιὰ νὰ τῆς ἀποδώσω ἔτσι τὴν εὐγνωμοσύνη ποὺ τῆς ὀφείλω. Δὲν τὸ γράφω γιὰ νὰ ὑπερηφανευθῶ ὅτι δέχτηκα τάχα θεία ἐπίσκεψη, κι οὔτε μὲ πειράζει, ἂν θὰ μὲ χαρακτηρήσουν ἀνόητο γιὰ τὴ διήγηση.


Τὸ 1758, λοιπόν, ἤμουν σχολάρχης στὴν Ἄθωνιαδα. "Ὅταν ᾖρθε ἢ ἄνοιξη, παρουσιάστηκε στὸ βάθος τῆς ἀριστερῆς μου μασχάλης ἕνα ἐπικίνδυνο ἀπόστημα. Μὲ ταλαιπωροῦσε ἕνας ἐλαφρὸς πυρετὸς κι ἔνοιωθα ἐξάντληση. Τὸ ἀπόστημα διαρκῶς μεγάλωνε καὶ σκλήραινε. Ὅλο τὸ κοίλωμα τῆς μασχάλης καὶ ὃ ἀριστερὸς μαστὸς εἶχαν σκληρύνει σὰν τὴν πέτρα.


Πονοῦσα φοβερά. Δὲν μποροῦσα ὄχι μόνο νὰ σταθῶ, μὰ οὔτε νὰ καθίσω, νὰ ξαπλώσω, νὰ κοιμηθῶ ἢ νὰ ἀναπνεύσω ἐλεύθερα. Ἔνοιωθα ἀπογοήτευση καὶ προτιμοῦσα τὸν θάνατο ἀπὸ τὴ φοβερὴ ἐκείνη ταλαιπωρία.


Μερικοὶ φίλοι μὲ συμβούλευαν νὰ νοσηλευθῶ σὲ νοσοκομεῖο τῆς Χίου, τῆς Σμύρνης ἢ τῆς Θεσσαλονίκης. Κάθε ὅμως μετακίνηση ἦταν δύσκολη καὶ ἐπικίνδυνη.


Πάνω στὴν ἀπελπισία μου μαθαίνω ὅτι κάποιος διόνυσιατης μοναχὸς Νικηφόρος εἶναι εἰδικὸς στὸ νὰ χειρουργεῖ ἀποστήματα. Παίρνω τὴν ἀπόφαση νὰ τὸν ἐπισκεφθῶ. Μὲ Βάλανε μὲ πολὺ κόπο σὲ μία μικρὴ βάρκα, κι ἄφου κάναμε τὸν περίπλου τοῦ "Ἀθωνα φθάσαμε στὴ μονὴ Διονυσίου.


Ὃ π. Νικηφόρος ἐξέτασε προσεκτικὰ τὸ ἀπόστημα καὶ μοῦ εἶπε:


— Ἔχε θάρρος. Τὴ θεραπεία ὅμως νὰ τὴν περιμένεις ἀπὸ τὸν Τίμιο Πρόδρομο, τὸν προστάτη τῆς μονῆς. Ἔγω μόνο σὰν Βοηθός του θὰ σοῦ χρησιμεύσω.


Συγχρόνως ἔβαλε στὸ πονεμένο μέρος μαλακτικά, γιὰ νὰ μαλακώσουν τὴ σκληρότητά του. Μέσα μου φούντωσε ἢ ἐλπίδα ὅτι μὲ τὴ δύναμη τοῦ Τιμίου Προδρόμου θὰ μὲ θεράπευε.


Ὃ π. Νικηφόρος μου ἔβαζε χίλια δυὸ καταπλάσματα. Καὶ τί δὲν ἐπινοοῦσε! Χόρτα, ρίζες, φύλλα, φροῦτα, ξύγκια, σαλιάγκια, πυρακτωμένους πλίθους, λάδια διάφορα. Τὸ ἀπόστημα ὅμως οὔτε ὑποχωροῦσε οὔτε μαλάκωνε. Ἀντίθετα, χειροτέρευε.


Τότε ὃ γέροντας ἀποφάσισε νὰ μὲ χειρουργήσει. "Ἤθελε νὰ χτυπήσει τὸ κακὸ στὴ ρίζα, ἢ ὁποία, καθὼς ἔλεγε, ἦταν μεγάλη σὰν ρεβίθι. θὰ βύθιζε λοιπὸν στὸ βάθος τὸ μαχαῖρι καί, βγάζοντας τὴ ρίζα ποὺ ἦταν ἢ ἀρχὴ τοῦ κάκου, σύντομα θὰ ἐξαφανιζόταν καὶ ὅλο τὸ ἀπόστημα.


Ἐγὼ ὅμως φοβήθηκα τὴν τόλμη τοῦ χειρούργου. Ἀπόστημα ποὺ δὲν εἶχε ὡριμάσει δὲν ἔπρεπε καὶ νὰ χειρουργηθεῖ. Γι' αὐτὸ ἀρνήθηκα τὴν ἐπέμβαση. Ἔτσι ὁ π. Νικηφόρος ἀπελπίστηκε νιὰ τὴ θεραπεία μου, ἐνῷ ἐγὼ γιὰ τὴ ζωή μου.


"Ἀπογοητευμένος τελείως ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη βοήθεια, στράφηκα πρὸς τὴ Μητέρα τῆς εὐσπλαχνίας, καὶ τὴν ἱκέτευα ἐπίμονα μὲ δάκρυα νὰ μοῦ γίνει ἰατρὸς καὶ θεραπευτῆς.


— «Βλέψον ἴλεω ὄμματί σου καὶ ἔπισκεψαι τὴν κάκωσιν ἣν ἔχω», θρηνοῦσα μὲ χαμηλὴ φωνή.


Ὕστερα γυρίζω στοὺς παρόντες καὶ τοὺς λέω:


— Πηγαίνετε μὲ στὸ παρεκκλῆσι τῆς Θεοτόκου τοῦ Ἀκάθιστου, καὶ ἀφῆστε μὲ μπροστὰ στὴ θαυματουργὴ εἰκόνα της.


Πράγματι, μὲ πῆγαν ἐκεῖ σηκωτό. Κι ἐνῷ ὃ παπὰς ἔψαλλε γιὰ χάρη μου τὴ μεγάλη Παράκληση, ἐγὼ διαρκῶς ἔκλαιγα. Τέλος ἔπεσα μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας, κι ἀφοῦ ἔβρεξα τὸ ἔδαφος μὲ τὰ δάκρυά μου, ἱκέτευσα θερμὰ καὶ εἶπα:


- Μὴ μ' ἀφήσεις, Μητέρα, νὰ χαθῶ. Σταμάτησε τὴ συμφορά μου. «Πάντα γὰρ δύνασαι ὡς μήτηρ οὖσα τοῦ τὰ πάντα ἰσχύοντος Θεοῦ».


Αὐτὸ ἦταν! Ἀμέσως ἔνοιωσα μέσα μου δύναμη, σηκώθηκα καὶ βγῆκα χαρούμενος ἀπὸ τὸ παρεκκλῆσι. Μὲ τὴ βοήθεια ἐνὸς ἀδελφοῦ καὶ τοῦ μπαστουνιοῦ μου ἀνέβηκα στὸ κελί μου καὶ κοιμήθηκα ἐπὶ τέλους ὅλη τὴ νύχτα - ἐγώ, ποὺ πέρασα τόσες νύχτες ἄυπνος ἀπὸ τοὺς πόνους.


Τὸ πρωὶ ἤμουν ἤρεμος. Τὸ ἀπόστημα σὲ λίγο μαράθηκε καὶ ἐξαφανίστηκε.

Ἀπὸ τότε αἰσθάνομαι ὀφειλέτης στὴ Θεομήτορα καὶ κηρύττω παντοῦ τὸ θαῦμα της».
Ο υπομείνας,εις τέλος ούτος,σωθήσεται.

Άβαταρ μέλους
ΦΩΤΗΣ
Δημοσιεύσεις: 2716
Εγγραφή: Τετ Απρ 13, 2011 10:59 am
Τοποθεσία: ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΕΝΤΗ

Re: ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΓΙΩΝ

Δημοσίευση από ΦΩΤΗΣ » Σάβ Ιουν 18, 2011 9:56 am

"...Ο άγιος Νεκτάριος είναι πολύ θαυματουργός. Τα θαύματά του είναι αναρίθμητα και καταπληκτικά. Γι’ αυτό πολλοί πονεμένοι άνθρωποι πηγαίνουν στην Αίγινα για να ζητήσουν τη βοήθειά του. ευθύς αμέσως θα σας μεταφέρω ένα θαύμα, το οποίο μας διηγήθηκε μια μοναχή της μονής Αγίας Τριάδος Αιγίνης στις 16 Σεπτεμβρίου 1994.

Κάποια μέρα ήλθε στο μοναστήρι ένας άνδρας 35 ετών με τρία παιδάκια. Μπήκε στο ναό και γονάτισε μπροστά στα λείψανα του Αγίου Νεκταρίου και έκλαιγε πολύ. Σκέφτηκα, είπε η μοναχή ότι κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας θα είχε, γι’ αυτό έκλαιγε τόσο. Τον πλησίασα και τον ρώτησα: «Τι σας συμβαίνει και κλαίτε τόσο πολύ;». Εκείνος μου απάντησε: «Δεν κλαίω από στενοχώρια, αλλά από ευγνωμοσύνη προς τον άγιο Νεκτάριο». Και εξήγησε το λόγο: «Εγώ ζω με την οικογένειά μου στην Αφρική. Πριν λίγο καιρό αρρώστησα βαριά. Παρουσιάστηκε γάγγραινα στο δεξί μου πόδι, γι’ αυτό πήγα στο νοσοκομείο, όπου οι γιατροί είπαν ότι πρέπει να μου κόψουν το πόδι από ψηλά, από τη λεκάνη. Στενοχωρήθηκα πολύ, διότι σκεφτόμουν τη γυναίκα μου και τα τρία μικρά παιδιά μου. Για τον άγιο Νεκτάριο δεν ήξερα απολύτως τίποτε. Την παραμονή της ημέρας που θα γινόταν η εγχείρηση, το βράδυ κάποιος χτύπησε την πόρτα του δωματίου μου. Ρώτησα ποιος είναι και τότε μπήκε ένας ιερέας κοντός και άγνωστος σε μένα που με ρώτησε: «τι σας συμβαίνει;». «Να, πάτερ μου, απάντησα, το πόδι μου έχει γάγγραινα και αύριο θα μου το κόψουν». Τότε ο ιερεύς μου είπε: «Μη στενοχωρήστε, το πόδι σας θα γίνει καλά». Εγώ τότε με απορία του είπα: «Μα ποιος είστε εσείς, που μου λέτε ότι το πόδι μου θα γίνει καλά, ενώ οι γιατροί λένε ότι πρέπει να κοπεί;». «Με λένε Νεκτάριο, είπε ο ιερεύς είμαι από την Ελλάδα και το σπίτι μου είναι στην Αίγινα». Κατόπιν ο ιερεύς με χαιρέτησε και έφυγε. Το πρωί με πήγαν στο χειρουργείο και πριν κάνουν την εγχείρηση μου έβγαλαν μια πλάκα. Τότε οι γιατροί έμειναν έκπληκτοι και με ρώτησαν: «Τι συνέβη; Το δεξί σας πόδι είναι καλύτερα από το αριστερό;». Τους διηγήθηκα τότε τι συνέβη την προηγούμενη νύχτα. Τώρα δε που βρήκα την ευκαιρία ήλθα στην Αίγινα να ευχαριστήσω τον ευεργέτη μου. Μόλις έφθασα, ρώτησα που μένει ο παπα-Νεκτάριος και οι ντόπιοι μου είπαν ότι δεν υπάρχει εδώ κανένας παπα-Νεκτάριος, αλλά ο άγιος Νεκτάριος και μου είπαν να έλθω στη μονή της Αγίας Τριάδος. Όταν μπήκα στο ναό είδα την εικόνα του αγίου Νεκταρίου και αναγνώρισα τον ιερέα που με επισκέφτηκε στο νοσοκομείο στην Αφρική και με έκανε καλά. Συγκλονίστηκα και από την ευγνωμοσύνη μου δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Δόξα στον Άγιο Τριαδικό Θεό μας που ανάδειξε στις μέρες μας ένα τόσο μεγάλο και θαυματουργό άγιο».

Είθε με τις άγιες ευχές του αγίου Νεκταρίου όλοι να μετανοήσουμε και να σωθούμε. Αμήν..."
Ο υπομείνας,εις τέλος ούτος,σωθήσεται.

Άβαταρ μέλους
ΦΩΤΗΣ
Δημοσιεύσεις: 2716
Εγγραφή: Τετ Απρ 13, 2011 10:59 am
Τοποθεσία: ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΕΝΤΗ

Re: ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΓΙΩΝ

Δημοσίευση από ΦΩΤΗΣ » Κυρ Ιουν 19, 2011 12:15 pm

Δυο συγχρονα θαύματα Αγίου Διονυσίου Αιγίνης-Δεκαετία 1970

ΘΑΥΜΑ 1ο.

Τέλη της δεκαετίας του 1970. Ιερέας τις, από άλλο μέρος της Ελλάδος, ύστερα από πολλές προσευχές και δεήσεις, κατάφερε να αποκτήσει τέκνο αρσενικό. Όμως ή χαρά μετά από 3 μήνες σκιάστηκε. Ένας μεγάλος όγκος εμφανίστηκε ξαφνικά στο αυτί του μωρού. Οι γιατροί δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Καταφεύγει τότε στην Ζάκυνθο, στο μοναστήρι του Αγίου. Έγινε ολονύχτια παράκληση και αγρυπνία. Μετά το πέρας, και ενώ η μονή ήταν κλειστή διά τους επισκέπτας, ο ηγούμενος ανοίγει την λάρνακα του Αγίου, τον ξεσκεπάζει μέχρι τα γόνατα, και βάζει στα γυμνά πόδια του Αγίου το μωρό, αφήνοντας το για 10 λεπτά περίπου. Επιστρέφοντας, βλέπουν τον όγκο να είχε εξαφανιστεί εντελώς και το παιδί είναι υγιέστατο έως της σήμερον.



ΘΑΥΜΑ 2ο.

Η αρχιερατική στολή με την οποία είναι ένδεδυμένος ο Άγιος, είναι η ίδια που φορούσε κατά την ταφή του. Δεν έχει αλλαχτεί από τότε ούτε μία φορά. Την δεκαετία του 70, γυναίκα ευσεβής, αφιέρωσε στην μονή νέα αρχιερατική στολή, ζητώντας να ντυθεί με αυτήν ο Άγιος. Ο ηγούμενος της μονής δεν ήθελε. Ο τότε Δεσπότης τον παρεκάλεσε όπως πραγματοποιηθεί το αίτημα της κυρίας. Έτσι, μία μέρα, τοποθετούν τον Άγιο πάνω στην Αγία Τράπεζα και ο Δεσπότης αρχίζει να ξεντύνει τον Άγιο. Δύο καρφίτσες στις ωμοπλάτες του Αγίου, κρατούν την στολήν. Κάνωντας ο Δεσπότης να τις βγάλεις, τσιμπάει με την μία κατά λάθος τον Άγιον. Και ο Άγιος τότε, τινάζεται, ακριβώς όπως εμείς όταν μας τσιμπάνε. Εκείνητ ην στιγμή, τρομάζουν οι παρευρισκόμενοι, και Δεσπότης, Ηγούμενος, μοναχοί, όπου φύγει φύγει
Ο υπομείνας,εις τέλος ούτος,σωθήσεται.

Άβαταρ μέλους
ΦΩΤΗΣ
Δημοσιεύσεις: 2716
Εγγραφή: Τετ Απρ 13, 2011 10:59 am
Τοποθεσία: ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΕΝΤΗ

Re: ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΓΙΩΝ

Δημοσίευση από ΦΩΤΗΣ » Δευ Ιουν 20, 2011 7:44 pm

ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ( εμφανίσεις... )
Ταπεινός καί συκοφαντημένος όσο ελάχιστοι στήν εποχή μας...

Ο Ναός τού Αγίου Νεκταρίου στήν Αίγινα, είναι μία από τίς μεγαλύτερες Εκκλησίες τών Βαλκανίων...

Ό π. Νεκτάριος Βιτάλης, γνωστότατος στό Λαύριο γιά τήν δράση του καί γιά τήν συμπαράστασή του στόν φτωχό καί ξεγραμμένο κόσμο τής υποβαθμισμένης αυτής περιοχής, διηγείται τό παρακάτω περιστατικό όπως τού συνέβη, όταν ετοιμοθάνατος από καρκίνο, περίμενε απλώς τήν ώρα τού θανάτου του...
Τά όσα ειπωθούν παρακάτω έχουν παρουσιαστεί επανειλημμένως από τά δίκτυα Ενημέρωσης, καί είναι καταχωρημένα καί στό βιβλίο " ΜΙΛΗΣΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ " -- Αθήνα 1997, τού γνωστού συγγραφέα κ. Μανώλη Μελινού.
Διηγείται ό π. Νεκτάριος Βιτάλης,
-- " Είχα προσβληθεί από σοβαρή μορφή καρκίνου. Τό στήθος μου ήταν μιά πληγή ανοικτή πού έτρεχε αδιάκοπα αίμα καί πύον. Από τούς πόνους έσκιζα τίς φανέλες μου. Κατάσταση τραγική, πήγαινα κατ΄ ευθείαν στόν θάνατο. Νά φαντασθείτε, είχα ετοιμάσει ακόμη καί τά σάβανά μου...
Στίς 26 Μαρτίου 1980 τό πρωϊ, συζητώντας στό γραφείο μου στό υπόγειο τού Ναού, μαζί μέ τήν νεωκόρο Σοφία Μπούρδου καί τήν αγιογράφο Ελένη Κιτράκη άνοιξε ξαφνικά ή πόρτα καί μπήκε ένα άγνωστό μου γεροντάκι. Είχε τά γένια του κατάλευκα, κοντός καί μέ ελαφριά φαλάκρα. Ίδιος ακριβώς όπως ό Άγιος Νεκτάριος στίς φωτογραφίες πού βλέπουμε. Πήρε τρία κεριά χωρίς νά ρίξει χρήματα κι΄ άναψε μόνο τά δύο. Προσκύνησε όλες τίς εικόνες τού τέμπλου, προσπερνώντας τήν εικόνα τού Αγίου Νεκταρίου χωρίς νά τήν προσκυνήσει. Εμένα δέν μ΄ έβλεπε στό σημείο πού βρισκόμουνα. Είχα φοβερούς πόνους όταν τράβηξα τήν κουρτίνα τού γραφείου καί προχώρησα πρός τό μέρος του. Μπροστά στήν Ωραία Πύλη σταύρωσε τίς παλάμες του καί χωρίς νά κοιτάξει πουθενά, ρώτησε,
--Ό γέροντας είν΄ εδώ;
Ή νεωκόρος ξέροντας τήν αρρώστια μου θέλησε νά μέ " προστατεύσει "...
--Όχι, όχι...είναι μέ γρίπη στό σπίτι του...
--Δέν πειράζει. Εύχεσθε, καί καλή Ανάσταση, είπε εκείνος καί έφυγε.
Ήρθε ή νεωκόρος τρέχοντας καί μού λέει,
--πάτερ Νεκτάριε, ό γέροντας πού μόλις έφυγε έμοιαζε ίδιος μέ τόν Άγιο Νεκτάριο! Τά μάτια του πετούσαν φλόγες. Μού φαίνεται ότι ήταν ό Άγιος Νεκτάριος κι΄ ήλθε νά σάς βοηθήσει...
Τήν ευχαρίστησα νομίζοντας ότι μού έλεγε αυτά γιά νά μέ παρηγορήσει. Όμως κατά βάθος "κάτι" δέν πήγαινε καλά. Τήν έστειλα μαζί μέ τήν αγιογράφο νά βρούνε γρήγορα τόν άγνωστο καί νά τόν φέρουν πίσω. Μπήκα στό Ιερό καί προσκυνώντας τόν Εσταυρωμένο κλαίγοντας, γιά μιά ακόμη φορά παρακαλούσα τόν Χριστό νά μέ θεραπεύσει. Τά βήματά τους μέ διέκοψαν,
--πάτερ, ό Γέροντας ήρθε !
Πλησίασα νά τού φιλήσω τό χέρι, αλλά μέ ταπείνωση δέν μ΄ άφησε. Έσκυψε καί φίλησε αυτός τό δικό μου ! Τόν ρώτησα,
--Πώς λέγεσθε γέροντα;
--Αναστάσιος παιδί μου, είπε, λέγοντας τό βαπτιστικό όνομα πού είχε πρίν γίνει μοναχός...
Τού υπέδειξα νά προσκυνήσει τά άγια λείψανα. Έβγαλε ένα ζευγάρι συρμάτινα γυαλάκια, μ΄ ένα μόνο μπρατσάκι. Μόλις τά είδαμε, όλοι α ν α τ ρ ι χ ι ά σ α μ ε !
Ήταν τά ίδια γυαλιά τού Αγίου Νεκταρίου πού είχαμε στήν προθήκη μέ τά άγια λείψανα. Μού τά είχε δωρήση ή παλιά γερόντισσα τού μοναστηριού του, στήν Αίγινα, μοναχή Νεκταρία.
--Ή πίστη είναι τό πάν, είπε ό άγνωστος, καθώς φορούσε τά γυαλιά του.
ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΖΟΥΝ ΑΙΩΝΙΑ...
Σφάλμα! Άγνωστη παράμετρος αλλαγής.
πατήρ Νεκτάριος Βιτάλης. Είδε τόν Άγιο Νεκτάριο ερχόμενο από τόν άλλο κόσμο, καί συνομίλησε μαζί του...
Άρχισε νά ασπάζεται μέ ευλάβεια όλα τά άγια λείψανα καθώς τόν ξεναγούσε ή νεωκόρος. Στά λείψανα τού Αγίου Νεκταρίου α δ ι α φ ό ρ η σ ε , προσπερνώντας τα...
--Γέροντα, μέ συγχωρείτε τού είπα. Κι΄ ό Άγιος Νεκτάριος θαυματουργός είναι. Γιατί δέν τόν ασπάζεστε ;
Γύρισε καί μέ κοίταξε χαμογελώντας. Τόν ρώτησα,
--Πού μένετε Γέροντα ;
Μού έδειξε τό ταβάνι, εκεί πού κτίζαμε τήν καινούργια εκκλησία, λέγοντας,
--Τό σπίτι μου δέν είναι ακόμη έτοιμο καί στενοχωρούμαι. Ή θέση μου δέν μού τό επιτρέπει νά μένω εδώ κι΄ εκεί...
--Γέροντα, τού εξομολογήθηκα, σάς είπαν ψέμματα ότι έχω γρίπη. Έχω κ α ρ κ ί ν ο ! Θέλω όμως νά γίνω καλά, νά φτιάξω τήν Αγία Τράπεζα, νά τελειώσω τήν Εκκλησία πρώτα, καί μετά άς πεθάνω...
--Μή στενοχωρείσαι, μού είπε. Εγώ τώρα αναχωρώ. Πηγαίνω στήν Πάρο νά προσκυνήσω τόν Άγιο Αρσένιο καί νά επισκεφτώ καί τόν παπά-Φιλόθεο, πρόσθεσε, ξεκινώντας νά φύγει. Προσπέρασε τήν μεγάλη εικόνα του χωρίς νά δώσει σημασία...
Τόν σταμάτησα καί ακούμπησα τά χέρια μου στό πρόσωπό του.
--Γεροντάκο μου, γεροντάκο μου, τού είπα, τό προσωπάκι σου μοιάζει ίδιο μέ τού αγίου Νεκταρίου πού τιμάει αυτή εδώ ή Εκκλησία μας...
Τότε, κύλησαν δ ά κ ρ υ α από τά μάτια του...Μέ σταύρωσε, καί μέ αγκάλιασε μέ τά χέρια του.. Παίρνοντας θάρρος κι΄ εγώ άνοιξα τά χέρια μου νά τόν αγκαλιάσω. Μόλις τά άπλωσα όμως, κι΄ ενώ τόν έβλεπα μπροστά μου, τά χέρια μου έκλεισαν στό κ ε ν ό !...
Ανατρίχιασα καί σταυροκοπήθηκα. Τού λέω πάλι,
--Γέροντά μου, σέ παρακαλώ, θέλω νά ζήσω, νά κάνω τήν πρώτη μου λειτουργία. Βοήθησέ με νά ζήσω...
Έφυγε από κοντά μου καί αφού στάθηκε πέρα, στήν εικόνα του μπροστά, μού είπε,
--Ώ, παιδί μου Νεκτάριε, μή στενοχωριέσαι. Δοκιμασία περαστική είναι, καί θά γίνεις καλά! Θά γίνει τό θαύμα πού ζητάς καί θ΄ ακουστεί σέ όλο τόν κόσμο. Μή φοβάσαι...
Αμέσως χ ά θ η κ ε α π ό μ π ρ ο σ τ ά μ α ς μέσα από τήν κ λ ε ι σ τ ή π ό ρ τ α...
Έτρεξαν οί γυναίκες νά τόν προφθάσουν. Τόν πρόλαβαν στήν στάση τού λεωφορείου. Μπήκε μέσα καί από εκεί ε ξ α φ α ν ί σ θ η κ ε , πρίν ξεκινήσει τό λεωφορείο !...
Αυτά αναφέρει ό π. Νεκτάριος Βιτάλης, ένα σεβαστό καί κατά πάντα αξιόπιστο πρόσωπο, παρουσία μαρτύρων, πού τελικά έγινε καλά, διαψεύδοντας γιατρούς, ακτινογραφίες, καί προβλέψεις θανάτου. Γιατί επάνω όλων βρίσκεται ό Χριστός, ό ζωντανός Θεός μας καί οί μεσίτες Άγιοί του, σύν τήν Παναγία Μητέρα του !
Γιατί " όπου Θεός βούλεται, νικάται φύσεως τάξη..."
Ο υπομείνας,εις τέλος ούτος,σωθήσεται.

Άβαταρ μέλους
ΦΩΤΗΣ
Δημοσιεύσεις: 2716
Εγγραφή: Τετ Απρ 13, 2011 10:59 am
Τοποθεσία: ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΕΝΤΗ

Re: ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΓΙΩΝ

Δημοσίευση από ΦΩΤΗΣ » Τρί Ιουν 21, 2011 11:59 am

Η ΕΥΛΑΒΗΣ ΔΩΡΗΤΡΙΑ.

Κάποια ευλαβής χιώτισσα, από το χωριό Καλιμασσιά, αφιέρωσε όλη την περιουσία της στη Νέα Μονή. Κάποτε όμως αρρώστησε και βρέθηκε σε μεγάλη οικονομική ανάγκη. Τότε οι συγγενείς της, αντί να τη βοηθήσουν, την εγκατέλειψαν και την πίκραιναν με λόγια σκληρά:

"Ας έρθει, της έλεγαν, να σε κοιτάξει η Νέα Μονή, αφού της έγραψες την περιουσία σου.

Εκείνη δεν έπαυε να προσεύχεται θερμά στην Παναγία ζητώντας τη βοήθεια της. Κι ένα βράδυ, μέσα στον πόνο και την απελπισία της, βλέπει στον ύπνο της μια γυναίκα. Η γυναίκα αυτή την πλησίασε, την παρηγόρησε και μεταξύ των άλλων της είπε:

- Μη φοβάσαι. Η ασθένεια σου θεραπεύτηκε. Πάρε αυτό το φλουρί και θα φροντίζω εγώ για σένα.

- Ποια είσαι; ρώτησε η άρρωστη.

- Είμαι η Νέα Μονή.

Με τα λόγια αυτά ξύπνησε η γυναίκα θεραπευμένη, κρατώντας στο δεξί της χέρι το φλουρί. Πήγε στο μοναστήρι, διηγήθηκε τ' όνειρο της στον ηγούμενο Άνθιμο και του παρέδωσε το φλουρί, που της είχε χαρίσει η Παναγία.
Ο υπομείνας,εις τέλος ούτος,σωθήσεται.

Άβαταρ μέλους
ΦΩΤΗΣ
Δημοσιεύσεις: 2716
Εγγραφή: Τετ Απρ 13, 2011 10:59 am
Τοποθεσία: ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΕΝΤΗ

Re: ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΓΙΩΝ

Δημοσίευση από ΦΩΤΗΣ » Τετ Ιουν 22, 2011 4:02 pm

Η Κάρα του Αποστόλου Θωμά έδιωξε τις ακρίδες στη Σύμη (1978)
ΟΛΟΚΛΗΡΗ η Σύμη της Δωδεκανήσου, εκτός από το μοναστήρι του Πανορμίτη, είχε γεμίσει με ακρίδες, που δεν έφευγαν με κανένα φάρμακο. Τότε οι κάτοικοι του νησιού απευθύνθηκαν μέσω της Μητροπόλεως Ρόδου στην Ιερά Μονή Ιωάννου του θεολόγου της Πάτμου και ζήτησαν τη θαυματουργή κάρα του Αποστόλου Θωμά, που φυλάσσεται εκεί, για να γίνη λιτανεία προς αποτροπή του κακού. Το ίδιο, όπως είχαν ακουστά, είχε γίνει στα παλιά τα χρόνια με επιτυχή αποτελέσματα.

ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ της Πάτμου ανταποκρίθηκε στην παράκληση των Συμιακών και η κάρα μεταφέρθηκε στο νησί τους την Κυριακή 14 Μαΐου, με συνοδεία του Σεβ. Μητροπολίτου Ρόδου κ. Σπυρίδωνος, του Πανοσ. Καθηγουμένου της Μονής θεολόγου και Πατρ. Εξάρχου Πάτμου κ. Ισιδώρου και αδελφών της Μονής.

ΣΧΗΜΑΤΙΣΘΗΚΕ αμέσως πομπή και η αγία κάσα αποτέθηκε στον Καθεδρικό Ναό του Τιμίου Προδρόμου Σύμης. Την πομπή ακολου-θούσαν ο υπουργός Εσωτερικών κ. Στράτος, που βρισκόταν στο νησί για τον εορτασμό της Απελευθερώσεως της Δωδεκανήσου, ο νομάρχης, οι βουλευτές Δωδεκανήσου και άλλες στρατιωτικές και πολιτικές Αρχές.

ΜΕΤΑ τη λιτανεία, μεταφέρθηκε η κάρα στο Πέδι της Σύμης, όπου βρίσκονται οι κήποι και τα χωράφια, κι αμέσως οι ακρίδες άρχισαν να υποχωρούν και να πέφτουν στη θάλασσα. Συγκινημένοι οι κά¬τοικοι του νησιού, έκαναν τον σταυρό τους και δοξολογούσαν το Θεό.

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ για τη θαυματουργή ενέργεια της κάρας είναι τα δημοσιεύματα του ροδιακού Τύπου. Η εφημερίδα «Πρόοδος» έγραψε στο φύλλο της της 16ης Μαΐου:

«ΔΕΝ θα το πιστέψετε και όμως είναι αλήθεια! Το είδαμε με τα μάτια μας. Ψόφησαν όλες οι ακρίδες στην Σύμη, ευθύς μετά την λιτανεία που έγινε με την θαυματουργή Κάρα του Αποστόλου Θωμά, που μεταφέρθηκε γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο απ' την Πάτμο.

ΤΙΣ ΦΡΑΣΕΙΣ αυτές ανέφεραν πολλοί Συριακοί, που γύρισαν χθες το απόγευμα άπ' την Σύμη, μετά την διήμερη εκδρομή που είχαν πραγματοποιήσει με την ευκαιρία των εκεί εορτών.

ΧΘΕΣ το πρωί, έγινε δέησι στον καθεδρικό ναό του Αγίου Ιωάννου Σύμης, χοροστατούντος του μητροπολίτου κ. Σπυρίδωνος και με την συμμετοχή των Ηγουμένων Πάτμου και Πανορμίτη, καθώς και των ιερέων, των Αρχών και του λαού της νήσου. Μετά την δέησι έγινε λιτανεία, με την ευχή να εξαφανισθούν οι ακρίδες, που είχαν ενσκήψει στο νησί και είχαν γίνει πραγματική μάστιγα για τα φυτά και τις καλλιέργειες.

ΛΙΓΕΣ ΩΡΕΣ μετά την λιτανεία, όπως ανέφεραν οι ταξιδιώτες, θεάθηκαν σωροί ψόφιες ακρίδες στα άκρα των δρόμων και σε χωράφια.

ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ότι η Κάρα του Αποστόλου Θωμά είναι θαυματουργή σε πολλές περιπτώσεις, ιδίως όμως σε περιπτώσεις αγροτικών ζη¬μιών από έντομα ή άλλες ασθένειες».
Από το βιβλίο του μακαριστού Αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλη: ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ και αναδημοσίευση απο το http://www.egolpion.com/kara_akrides.el.aspx
Ο υπομείνας,εις τέλος ούτος,σωθήσεται.

Άβαταρ μέλους
ΦΩΤΗΣ
Δημοσιεύσεις: 2716
Εγγραφή: Τετ Απρ 13, 2011 10:59 am
Τοποθεσία: ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΕΝΤΗ

Re: ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΓΙΩΝ

Δημοσίευση από ΦΩΤΗΣ » Πέμ Ιουν 23, 2011 12:39 pm

ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
(14 Ιουλίου)
του Αναστασίου Α. Φιλιππίδη

Ο Οκτώβριος είναι ταυτισμένος στη μνήμη του ελληνικού λαού με τη γιορτή του αγίου Δημητρίου. Ο άγιος Δημήτριος είναι ένας από τούς πιό λαοφιλείς αγίους, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλο τον ορθόδοξο κόσμο, όπως φανερώνει η συχνότητα του ονόματος Ντμίτρι, Ντουμίτρου κλπ. Φαίνεται πώς αυτή η δημοτικότητα δεν είναι άσχετη με την αίσθηση της συνεχούς παρουσίας του Αγίου ανά τους αιώνες, όπως πιστοποιείται από τις εμφανίσεις του και τα θαύματά του.
Όπως είναι γνωστό, κέντρο της λατρείας του Αγίου είναι η Θεσσαλονίκη, όπου μαρτύρησε και όπου έχει ανεγερθή από τα πρωτοβυζαντινά χρόνια μεγαλοπρεπής ναός προς τιμήν του. Η Θεσσαλονίκη έχει, ιστορικά, πολλούς λόγους να τιμά τον Άγιο Δημήτριο και από νωρίς άρχισαν να καταγράφονται εκεί τα επανειλημμένα θαύματά του. Η συγγραφή μιάς πρώτης συλλογής θαυμάτων αποδίδεται στον Αρχιεπίσκοπο Ιωάννη, λίγο μετά το 600 μ.Χ. και μιά δεύτερη, ανώνυμη, γράφτηκε γύρω στο 680 μ.Χ. Οι ιστορικοί έχουν αντλήσει ποικίλες πληροφορίες από αυτά τα κείμενα. Πέρα από το θρησκευτικό τους ενδιαφέρον αποτελούν ανεκτίμητη πηγή, ιδιαίτερα για τις μετακινήσεις των Σλάβων τον 6ο-7ο αιώνα, και για τή ζωή στή Θεσσαλονίκη την ίδια εποχή, καθώς, όπως σημειώνει ο P. Lemetrle, όσα αναφέρουν είναι για μάς νέο υλικό που δεν είναι γνωστό από καμιά άλλη πηγή. Τό 1979 ο Lemetrle προέβη σε νέα κριτική έκδοση και σχολιασμό του έργου και στή δεκαετία του 1990 είχαμε δύο εκδόσεις στην Ελλάδα με κείμενο και νεοελληνική μετάφραση. Η πρώτη από το Κέντρο Αγιολογικών Μελετών της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, σε επιμέλεια του αείμνηστου καθηγητή Π. Χρήστου, και η δεύτερη από τις εκδόσεις Άγρα, σε επιμέλεια του καθηγητή Χ.Μπακιρτζή, με εξαιρετική μετάφραση της Αλόης Σιδέρη. Η δεύτερη έκδοση εκτός από τα εκτενή σχόλια (περίπου 90 σελίδες) του επιμελητή, περιλαμβάνει σχεδιαγράμματα, 40 φωτογραφίες και τέσσερις μελέτες για τα «Θαύματα του Αγίου Δημητρίου» των Lemetrle, Speck, και Μπακιρτζή.
Ορισμένα θαύματα αναφέρονται σε θεραπεία σωματικών ασθενειών, άλλα στή φροντίδα του Αγίου για το ναό του στή Θεσσαλονίκη και άλλα στην προστασία της πόλης από εχθρικές επιδρομές. Τά κείμενα, η γραφή είναι τόσο υψηλού επιπέδου, με τέτοια καλλιέργεια του λόγου και τόση εκφραστική δύναμη, που αποτελούν απόδειξη της υψηλής πολιτιστικής στάθμης της πόλης κατά την πρωτοβυζαντινή περίοδο. Απευθύνονται σε δεύτερο πληθυντικό πρόσωπο, σάν σε δημόσια ομιλία ή κήρυγμα, και σε πολλά από αυτά ο ομιλητής επικαλείται τή μαρτυρία των ίδιων των παρισταμένων για την επαλήθευση των λόγων του. Πρόκειται, δηλαδή, για γεγονότα που συνέβησαν στή διάρκεια της ζωής του συγγραφέα, τα οποία μπορούν να επιβεβαιώσουν οι ακροατές του.
Από τα είκοσι θαύματα που περιλαμβάνονται στις Συλλογές Α` και Β` (υπάρχει και τρίτη μεταγενέστερη Συλλογή), μπορούμε να αναφέρουμε ενδεικτικά το 14ο, που είναι από τα εντυπωσιακότερα. Βρισκόμαστε στο Σεπτέμβριο του 586μ.Χ. και ένα πλήθος Αβάρων και Σλάβων, ίσως εκατό χιλιάδες, επιτίθεται στή Θεσσαλονίκη. «Σάν θανατηφόρο στεφάνι περικύκλωσαν την πόλη και δεν φαινόταν ούτε ένα σημείο της γής, όπου να μήν πατή βάρβαρος. Άξιζε τότε να δής αντί χώμα ή χλόη ή δέντρα τα κεφάλια των αντιπάλων το ένα πλάϊ στο άλλο και μάλιστα συνωστισμένα να επισείουν εναντίον μας για την επαύριον τον αναπόφευκτο θάνατο», γράφει ο συγγραφέας των «Θαυμάτων».
Η κατάσταση ήταν τραγική καθώς είχε προηγηθή λιμός, που αποδεκάτισε τον πληθυσμό της πόλης και επιπλέον η ξαφνική εμφάνιση των εχθρών απέκλεισε εκτός των τειχών πολλούς άνδρες που βρίσκονταν στούς αγρούς για τον τρύγο. Τό χειρότερο, οι περισσότεροι από τούς επίλεκτους της φρουράς έτυχε να έχουν πάει μαζί με τον έπαρχο σε άλλα μέρη για δημόσιες υποθέσεις.
Οι εχθροί εγκατέστησαν τα πολιορκητικά μηχανήματα, σιδερένιους κριούς και τεράστια πετροβόλα και «άρχισαν να εκτοξεύουν πέτρες ή μάλλον βουνά ολόκληρα-, οι δέ τοξότες βέλη σάν χειμωνιάτικες νιφάδες, ώστε κανείς από τούς υπερασπιστές του τείχους δεν μπορούσε πιά να ξεπροβάλη χωρίς κίνδυνο και να δή τί γινόταν έξω». Οι Θεσσαλονικείς κατελήφθησαν από απελπισία, αφού δεν υπήρχε καμία απολύτως ανθρώπινη δυνατότητα να σωθούν. Μόνο καταφύγιό τους η προσευχή και οι παρακλήσεις προς τον Άγιό τους να ικετεύση τον Θεό. Καί πράγματι, ο Άγιος Δημήτριος παρεμβαίνει με συγκεκριμένα περιστατικά σε διάφορα στάδια της πολιορκίας...
Τήν έβδομη μέρα της πολιορκίας οι εχθροί ετοιμάζουν την τελική επίθεση, ελπίζοντας ότι η σφοδρότητα της εφόδου θα τρομοκρατήση και θα απωθήση από τις επάλξεις τούς υπερασπιστές. Ο συγγραφέας βρίσκεται ο ίδιος στο ανατολικό τείχος (περίπου στή σημερινή οδό Εθνικής Αμύνης). Άς του δώσουμε το λόγο για τή συνέχεια: «Κι ενώ εμείς είχαμε κυριευθή από φοβο δεινό για την τύχη που μάς περίμενε, ξαφνικά, γύρω στην όγδοη ώρα της ίδιας ημέρας, όλοι μαζί οι βάρβαροι που είχαν περικυκλώσει την πόλη, έφυγαν τρέχοντας με βαρβαρικές κραυγές προς τούς λόφους εγκαταλείποντας τις σκηνές μαζί με όλα τους τα υπάρχοντα. Καί τόσος ήταν ο πανικός που τούς είχε καταλάβει, ώστε μερικοί από αυτούς έφυγαν άοπλοι και χωρίς χιτώνες. Έπειτα αφού παρέμειναν περί τις τρείς ώρες στα γύρω βουνά (....), με τή δύση του ήλιου κατέβηκαν πάλι στις σκηνές τους και άρχισαν, κατά πρόνοια του Αθλοφόρου, να σκυλεύουν ο ένας τον άλλον, με αποτέλεσμα πολλοί από αυτούς να τραυματιστούν και να πέσουν νεκροί. Έπειτα, αφού πέρασε εκείνη η νύχτα μέσα σε απόλυτη ησυχία και όχι όπως οι προηγούμενες και φάνηκε η αυγή, (....) από το αμέτρητο πλήθος δεν φαινόταν ούτε ένας».
Τί είχε συμβεί; Οι Θεσσαλονικείς δεν γνώριζαν. Ούτε ο συγγραφέας, ο οποίος δεν παρασύρεται να μιλήση για οπτασίες και πράγματα που δεν έχει δή ο ίδιος. Στό σημείο αυτό, κατά έναν «μοντέρνο» θα λέγαμε τρόπο, γίνεται μιά αλλαγή αφηγητή στο κείμενο και διαβάζουμε την περιγραφή του ίδιου γεγονότος από την πλευρά των επιδρομέων, ορισμένοι από τούς οποίους την άλλη μέρα αυτομόλησαν και ζήτησαν καταφύγιο στην πόλη. Συνομιλώντας με τούς αξιωματούχους της ανέφεραν ότι μετά τα χθεσινά γεγονότα βεβαιώθηκαν ότι μέχρι τώρα ο στρατός είχε μείνει κρυμμένος στην πόλη, διότι την όγδοη ώρα άνοιξαν οι πύλες και επιτέθηκε πάνοπλος εναντίον τους, γι’ αυτό και έτρεξαν όλοι πανικόβλητοι προς τα βουνά περιμένοντας εκεί μέχρι που βράδιασε και ο στρατός επέστρεψε στην πόλη. Τότε αποφάσισαν όλοι οι επιδρομείς να φύγουν βέβαιοι ότι την επόμενη αυγή το στράτευμα θα εξορμούσε πάλι εναντίον τους.
Όταν οι Θεσσαλονικείς ρώτησαν τούς φυγάδες ποιόν είδαν επικεφαλής του στρατού, αυτοί απάντησαν, «έναν άνδρα πυρόξανθο και λαμπροφορεμένο με λευκό ιμάτιο, πάνω σε λευκό άλογο», υποδεικνύοντας τή γνώριμη σε όλους εικόνα του Αγίου Δημητρίου, που σώζεται μέχρι σήμερα σε ψηφιδωτό. Χύνοντας δάκρυα χαράς και αγαλλίασης όλη η πόλη ανέπεμψε τότε ύμνους στον Αθλοφόρο Άγιο και ευχαριστίες εκ βάθους ψυχής προς τον Θεό.
Ο σύγχρονος αναγνώστης, ζώντας σε εποχή ορθολογισμού και δυσπιστίας, πλησιάζει τέτοια βιβλία με επιφύλαξη, με κυρίαρχο το ερώτημα: είναι άραγε αλήθεια όλα αυτά; Ωστόσο το ίδιο ερώτημα είχαν και οι πρόγονοί μας, που έζησαν σ’ αυτόν τον τόπο τα βυζαντινά χρόνια. Είναι λανθασμένο και υπεροπτικό να θεωρούμε ότι στα χρόνια που δημιουργήθηκε η κορυφαία πολιτιστική σύνθεση ελληνισμού και χριστιανισμού οι άνθρωποι ήταν απλοϊκοί και ευκολόπιστοι. Αντίθετα, ήταν μορφωμένοι, κάτοχοι της κλασσικής παιδείας και είχαν και αυτοί την ίδια με μάς ανάγκη αποδείξεων για όσα υπερφυσικά ισχυριζόταν ο κάθε αφηγητής. Γι’αυτό και το κείμενο των «Θαυμάτων του Αγίου Δημητρίου» είναι διανθισμένο με πολλές λεπτομέρειες, που επιτρέπουν τον προσδιορισμό του χρόνου, του τόπου ή του σημείου της πόλης, όπου διαδραματίζεται το κάθε θαύμα. Φτάνοντας στο τέλος αυτού του βιβλίου ο σύγχρονος αναγνώστης μένει με πολύ λίγες αμφιβολίες για την ιστορικότητα όσων αναφέρονται. Καί αισθάνεται πολύ προνομιούχος, διότι στην εποχή μας, για πρώτη φορά, τέτοια έργα είναι πλέον προσιτά στο ευρύ κοινό.-
Ο υπομείνας,εις τέλος ούτος,σωθήσεται.

Απάντηση

Επιστροφή στο “Θαύματα”