Ποίηση

Όλα για την μουσική.
Απάντηση
fotini
Δημοσιεύσεις: 1289
Εγγραφή: Σάβ Μαρ 15, 2014 2:20 pm

Re: Ποίηση

Δημοσίευση από fotini » Τρί Μάιος 20, 2014 4:00 pm

ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΑ - Γιώργος Σεφέρης

Λίγο ακόμα θα ιδούμε
τις αμυγδαλιές ν' ανθίζουν

Λίγο ακόμα θα ιδούμε
τα μάρμαρα να λάμπουν,
να λάμπουν στον ήλιο
κι η θάλασσα να κυματίζει

Λίγο ακόμα, να σηκωθούμε
λίγο ψηλότερα

fotini
Δημοσιεύσεις: 1289
Εγγραφή: Σάβ Μαρ 15, 2014 2:20 pm

Re: Ποίηση

Δημοσίευση από fotini » Τρί Μάιος 27, 2014 6:15 pm

Επιβεβαίωνες - Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Στον δρόμο τυχαία έπεσα επάνω σου.
Η ερωτική ιστορία μας παλιά
και με διακυμάνσεις μέσα στον χρόνο.
Με χαιρέτισες φιλώντας τρυφερά κι απαλά τα χείλη μου.
Εγκάρδιος, προσηνής,
αλλά κάπως πτοημένος
από μοναξιά κι αντιξοότητες.
Επιβεβαίωνες τον ανδρισμό σου
που σε άφησα να με φιλήσεις στο στόμα.
Με είχες ανάγκη, σου έδινα μια ανάσα ζωής.
Κι όπως στεκόμασταν,
πάλι με απαλό φιλί στα χείλη με αποχαιρέτησες.
Οι δρόμοι μας χώριζαν.
Σαν ηλιαχτίδα που θωπεύει,
–που κράτησα κι αποθαύμασα–
η ανέλπιστη τρυφερότητά σου.

fotini
Δημοσιεύσεις: 1289
Εγγραφή: Σάβ Μαρ 15, 2014 2:20 pm

Re: Ποίηση

Δημοσίευση από fotini » Τετ Μάιος 28, 2014 8:15 pm

Η χαρά είναι μια άπιαστη θλίψη - Άννα Νιαράκη

Η θλίψη σπάει με θόρυβο, θρυμματίζεται
σαν τζάμι
Κάθε νύχτα που ξημέρωσε
νίκη
επί θανάτου, ένα ξενύχτισμα για τα νεκρά
όνειρα
της ενηλικίωσης
Κάθε νύχτα έρωτα
νίκη
για την άχαρη τελετουργία της μέρας
Καλύτερα μισός, από νεκρός
καλύτερα ο πόνος από το τίποτα
Η χαρά δεν είναι επίφαση,
είναι μια άπιαστη θλίψη

fotini
Δημοσιεύσεις: 1289
Εγγραφή: Σάβ Μαρ 15, 2014 2:20 pm

Re: Ποίηση

Δημοσίευση από fotini » Πέμ Μάιος 29, 2014 9:01 am

Μόνο οι ανάσες απ' τις ώρες - Δημήτρης Περοδασκαλάκης

Δίπλα σε χόρτα και ξερόκλαδα
παίρνει τη στάμνα της η μέρα
έχει κινήσει για το σούρουπο νερό

Στήνω το αυτί μου για ν' ακούσω
ανθρώπινη μιλιά καμιά
ούτε άλλος ήχος στον αέρα
μόνο οι ανάσες απ' τις ώρες
σ' άγνωστες τροχιές
μέσα κι έξω απ' το αίμα

Είναι φορές που ο χρόνος
την κουρτίνα του τραβά
κι ό,τι προλάβεις
με τα μάτια του το κλέβεις

fotini
Δημοσιεύσεις: 1289
Εγγραφή: Σάβ Μαρ 15, 2014 2:20 pm

Re: Ποίηση

Δημοσίευση από fotini » Τρί Ιουν 03, 2014 6:19 pm

Θυμάμαι - Κωνσταντίνος Νικολόπουλος


Θυμάμαι
ένα τοπίο χειμωνιάτικο
χιονισμένο
ενώ ταξίδευα.
Θυμάμαι
τα μάτια
των συνταξιδιωτών
και τις αναμνήσεις
όπου ανέτρεχαν χωρίς ομιλία.
Θυμάμαι
μια αγκαλιά μεγάλη
σε χώρο οικείο
που πρόθυμα με φιλοξένησε.
Θυμάμαι
μάτια με θαλπωρή
να με ατενίζουν
με ενοχή και με αθωότητα, συγχρόνως.

Ξεχνάω
τους καφέδες τους απογευματινούς
τότε
πικρούς όσο οι κουβέντες
που τους συνόδευσαν.
Ξεχνάω
το σκοτάδι
που με περιτύλιγε
τις ώρες που αναλογιζόμουν
τα όσα περισσότερο στερήθηκα.
Ξεχνάω
τον ήλιο
τόσο δεδομένος όταν γίνεται
την αξία του πλέον δεν ξεχωρίζω.
Ξεχνώ
τους συμβιβασμούς τους παλιούς
γιατί το έρεβος του κόσμου
τους σημάδεψε
και όχι η καθαρή νόηση μας.
Θυμάμαι
τι θέλω ακόμα και ευτυχώς
την προδοσία όταν τη θέση μου διαχώριζα.
Θυμάμαι το πώς περνούσα πάντα από μικρός
το πόσο σημαντικό ήταν για εμένα
κι αν έχω ξεχάσει γεγονότα
θυμάμαι ακόμα τη φαντασία
με την οποία γεννήθηκαν
και τα όσα μου έλεγες
μα περισσότερο από την παρουσία σου
θυμάμαι την απουσία σου τη σημερινή.
Ξεχνάω την έπαρση
που μου τράβηξε την προσοχή
τη σκληρότητα του κόσμου
και υποσυνείδητα ένστικτα χωρίς μαρτυρία.
Θα θυμάμαι των καιρών το πέρασμα
την πόλη
τη μοναξιά των ανθρώπων
τα ποιήματα
ένα χαμόγελο
τη φωτιά που τρώγαμε τα κάστανα
τότε
το τότε
την ανακωχή με τον εαυτό μου
το ένα από τα πολλά
το ταξίδι των πλοίων της νιότης
την άνοιξη
ένα πρωτοβρόχι
και τον περίπατο στο δάσος μια ώρα αιχμής.

fotini
Δημοσιεύσεις: 1289
Εγγραφή: Σάβ Μαρ 15, 2014 2:20 pm

Re: Ποίηση

Δημοσίευση από fotini » Πέμ Ιουν 05, 2014 6:22 pm

Παρουσία; - Κατερίνα Τρακάκη


Ψυχές συνωστίζονται
στην ακοή μου.
Θέλουν να αιστανθώ
την παρουσία τους.
Ποιος είναι; Ποιος;
Η μητέρα, η Αγάπη,
οι χαμένοι φίλοι;
Αρκούμαι στον ψίθυρο
κι ας μην τις αναγνωρίζω.

fotini
Δημοσιεύσεις: 1289
Εγγραφή: Σάβ Μαρ 15, 2014 2:20 pm

Re: Ποίηση

Δημοσίευση από fotini » Παρ Ιουν 13, 2014 2:54 pm

Μεταρσίωση - Αθανασία Γιασουμή

Κάναμε τη μοναξιά μας ευαγγέλιο
πορευτήκαμε πιο μόνοι από πότε
τα βράδια οι τοίχοι ξέβραζαν ιδρώτα
άσπρα τεράστια σφουγγάρια μες στα χέρια της σιωπής
στύψε να στύψεις δε μας έμενε παρά να αγκαλιαστούμε
με δυο λέξεις
Σ' αγαπάω σου φώναζα, σ' αγαπώ
ο κόσμος γεννήθηκε μέσ' από τη συγκυρία της αγάπης
πλέγμα ηδονών κι ασώματο πουλί μας βρήκε.
Θυμάσαι τη δαχτυλήθρα της Κλωθούς την ώρα που έπλεκε;
Αστραφτε σαν μικρή πολύτιμη πανοπλία
κι ήξερα από τότε πως μου 'μελλες μόνο εσύ
από τότε το ήξερα κι αλήθεια
έκρυβα μες στα χέρια μου σκόνη αστρική
λάμψεις στα μαύρα κιούπια των ματιών
για να σου δίνω πριν ζητήσεις.
Κρυφά πολυβόλα μας σημάδευαν από παντού
δεν φανερώνεται παρά στο τέλος ο εχθρός
βγάλαμε δέρμα και μαλλιά
και κόκκαλα και σάρκα.

Από τότε πεθαίνουμε ο ένας για τον άλλον κάθε μέρα
Η ματαιότητα σκοτώνεται αργά.

fotini
Δημοσιεύσεις: 1289
Εγγραφή: Σάβ Μαρ 15, 2014 2:20 pm

Re: Ποίηση

Δημοσίευση από fotini » Σάβ Ιούλ 05, 2014 11:43 am

Χειμώνας καύσης 2000 - Εύα Σταματοπούλου

Δεν μου μίλησε ποτέ κανείς
Για το ψέμα που κουβαλά
Η τρέλα που λέγεται ζωή
Κάθε ανάσα της, κάθε στιγμή της
Δύο και άλλες όψεις.

Δεν μου μίλησε ποτέ κανείς
Για την τρέλα του έρωτα
– Ο,τι ξέρω το 'ζησα σαν παράκρουση
– στρόβιλο ολόδικό μου
– ακούσατε - ακούσατε!

Και η ξύλινη σφαλιάρα να
Με περιμένει πίσω από την αυλαία
Στο γέρμα ενός χειροκροτήματος
Δίχως τέλος.

Δεν μου μίλησε ποτέ κανείς
Για το συγκαταβατικό
Χαμόγελο
Λίγο πριν ή αφού
Κλείσεις τα μάτια
Στις ασχήμιες
Ή τα αυτιά στις κραυγές
Τις δικές σου ή/και άλλων.

Δεν μου είπε ποτέ κανείς
Οτι πετάει ανάλαφρα από πάνω
Από το πτώμα σου
Η λεπτή - λεπτή γραμμή
Μιας τυχαίας ισορροπίας.

Δεν μου μίλησε ποτέ κανείς
Για τη δύναμη του χαμόγελου
Που σου σκίζει την καρδιά στα χίλια
Και άλλα τόσα σου τη ράβει
Κομπολόι ανάπαυλας και
Πανωφόρι.

Κι εγώ που παρίστανα
Μια παιδική ηλικία – ολόκληρη
Μια ζωή
Τη Μεγάλη
(για φυλακτό)
Ξυπνώ τώρα πια
Γυναίκα – καθώς λένε
Μ' ένα πνιγμένο βρέφος μέσα της
Που δεν ξέρω πια τι να το κάνω.

Και άντε τώρα να βρω
Ενα - ένα τα βήματά μου
– στο σανίδι τα πήγαινα καλά –
μα το 'σπασα και αυτό
– άγριος ο χειμώνας αυτός, λένε –
Κι από καυσόξυλα πάσχουμε.

Τα μαλλιά μου τα 'κοψα
Το δέρμα ανάστατο – που να με ζεσταίνει
Κι οι πόροι μου πληγές μία-μία
Να 'ξερα ποιον να δείρω
Θα 'ταν μια παρηγοριά.
Τώρα... άντε το πολύ
Να ντυθώ γριά ή στις κουβέρτες μου
Ή μωρό πλάι σε μαξιλάρια αγκαλιές
Πλάι μου να τις ζουλώ
Για μια καληνύχτα βιαστική
– τη λέω, θα πέσω κάτω.

fotini
Δημοσιεύσεις: 1289
Εγγραφή: Σάβ Μαρ 15, 2014 2:20 pm

Re: Ποίηση

Δημοσίευση από fotini » Παρ Ιούλ 18, 2014 9:33 am

FERNANDO PESSOA

Magnificat

Πότε θα περάσει αυτή η εσωτερική νύχτα, το σύμπαν,
κι εγώ, η ψυχή μου, θα 'χω τη μέρα μου;
Πότε θα ξυπνήσω απ' το ξύπνημά μου;
Δεν ξέρω. Ο ήλιος λάμπει ψηλά,
αδύνατον να τ' αριθμήσεις.
Η καρδιά χτυπά ξένη,
αδύνατον να την ακούσεις.
Πότε θα τελειώσει αυτό το δράμα χωρίς θέατρο,
ή αυτό το θέατρο χωρίς δράμα,
και θα γυρίσω σπίτι;
Πού; Πώς; Πότε;
Γάτα που με κοιτάς με τα μάτια της ζωής
ποιον έχεις στο βάθος τους;
Είναι αυτός! Είναι αυτός!
Αυτός θα διατάξει σαν τον Ιησού του Ναυή στήθι
ήλιε κι εγώ θα ξυπνήσω.
Και θα 'ναι μέρα.
Χαμογέλασε, μες στον ύπνο σου, ψυχή μου!
Χαμογέλασε, ψυχή μου: θα 'ναι μέρα!

fotini
Δημοσιεύσεις: 1289
Εγγραφή: Σάβ Μαρ 15, 2014 2:20 pm

Re: Ποίηση

Δημοσίευση από fotini » Πέμ Ιούλ 24, 2014 12:19 pm

Άννα Γρίβα

Συγγένειες

Να γίνω κήπος με ελάφια και κλαδιά ως τ' αστέρια;
Να γίνω φλέβα του νερού που σκίζει το παγόβουνο;
Να γίνω αλάτι που μαραίνει τους καταρράκτες των πληγών;

Ή μήπως να γίνω αίμα και να διώξω το αλάτι,
να γίνω χιόνι που παγώνει όλες τις φλέβες,
να γίνω παγίδα ελαφιών και κεραυνός φωτιά στα δέντρα;

Μα εγώ είμαι ο κήπος το ελάφι το κλαδί
ο κεραυνός και η παγίδα
το νεράκι ο πάγος και το χιόνι
το αλάτι το αίμα κι η πληγή.

Η ομορφιά τόσο να μοιάζει με τον θάνατο;
Καθόλου – θα μου πεις –
η ομορφιά είναι ατίθαση
κι ο θάνατος χαδιάρης.
Κι όμως είναι κι οι δυο
του ύπνου μας αδέρφια.

Απάντηση

Επιστροφή στο “Μουσικη”