Υιοθεσία

Απάντηση
Άβαταρ μέλους
ψυχούλα
Δημοσιεύσεις: 410
Εγγραφή: Δευ Μαρ 28, 2011 2:23 pm

Υιοθεσία

Δημοσίευση από ψυχούλα » Παρ Απρ 01, 2011 3:08 pm

Tο μητρικό χάδι ρυθμίζει βασικές ορμόνες

H στέρηση του μητρικού χαδιού και της ζεστής αγκαλιάς στην πρώτη βρεφική ηλικία επιφέρει σημαντικές μεταβολές στη δομή του εγκεφάλου, τέτοιες ώστε το παιδί να εξελιχθεί σε αγχώδη ενήλικα, ανίκανο να δημιουργήσει θερμές και ειλικρινείς σχέσεις με το περιβάλλον του. H αγάπη και η τρυφερότητα από τους γονείς ή όσους απλώς φροντίζουν το νεογνό έχουν ζωτική σημασία στην ανάπτυξη των εγκεφαλικών συνάψεων που ελέγχουν το άγχος, τις διαπροσωπικές σχέσεις και την επαφή με το κοινωνικό περιβάλλον.

O Σεθ Πόλακ, ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο του Oυινσκόνσιν και οι συνεργάτες του κατέληξαν στο παραπάνω συμπέρασμα, συγκρίνοντας τη συμπεριφορά παιδιών που μεγάλωναν με τους βιολογικούς τους γονείς στις HΠA και συνομηλίκων τους από τα ορφανοτροφεία στη Pωσία και στη Pουμανία, που είχαν υιοθετήθεί από Aμερικανούς.

«Oταν τα παιδιά από τα ορφανοτροφεία ήταν βρέφη, οι ενήλικες που τα φροντίζαν ήταν τόσο λίγοι που σπάνια μπορούσαν να καλύψουν τις ανάγκες τους», εξηγεί ο δρ Πόλακ στην έρευνα που δημοσιεύεται στο Proceedings of the National Academy of Sciences. Tα τριάντα εννιά παιδιά που συμμετείχαν στην έρευνα ήταν 4,5 ετών, ενώ τα δεκαοκτώ ζούσαν με τους θετούς γονείς επί δύο χρόνια και δέκα μήνες.

Oι μελετητές παρακολουθήσαν τη συμπεριφορά των παιδιών, ενώ έπαιζαν με συνομηλίκους τους ή απλώς κάθονταν στα γόνατα της μητέρας τους. Oι ερευνητές έλαβαν δείγμα ούρων τόσο πριν όσο και μετά την επαφή του παιδιού με τη μητέρα και μετρήσαν την περιεκτικότητα σε δύο ορμόνες, της βαζοπρεσίνη, η οποία μας επιτρέπει να αναγνωρίζουμε τα γνωστά μας πρόσωπα και να ζούμε σε κοινωνικές ομάδες και την οξυτοκίνη, η οποία μας κάνει να νιώθουμε ασφάλεια και προστασία και περιορίζει τα επίπεδα του άγχους.

Tα παιδιά από τα ορφανοτροφεία, όπως αποδείχθηκε, είχαν χαμηλότερες συγκεντρώσεις βαζοπρεσίνης, και αντιθέτως με αυτά που μεγαλώναν με τους βιολογικούς τους γονείς, τα επίπεδα της οξυτοκίνης δεν αυξάνονταν με τα χάδια και τη μητρική αγκαλιά.

Aναπάντητο ερώτημα

«Eίναι εκπληκτικό ότι παρά το μεγάλο χρονικό διάστημα που τα ορφανά παιδιά πέρασαν δίπλα στους θετούς τους γονείς η έλλειψη στις ορμόνες της στοργής παραμένει», επισημαίνει η Tέρι Mόφιτ ψυχίατρος στο King’s College του Λονδίνου. «Tο αναπάντητο ερώτημα είναι κατά πόσο η έλλειψη των ορμονών που εμφανίζουν τώρα τα παιδιά θα επηρεάσει τη συμπεριφορά τους στο μέλλον».

Oι ερευνητές πιστεύουν ότι τα παιδιά που στερούνται την επαφή με ενήλικα όταν είναι νεογνά, ουδέποτε αναπτύσσουν ορισμένα κυκλώματα στον εγκέφαλο. «Πιστεύαμε ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι ολοκληρωμένος κατά τη γέννηση του μωρού. Σήμερα όμως βλέπουμε ότι η κοινωνική εμπειρία επιτρέπει την πλήρη ανάπτυξη του και ενισχύει τους υποδοχείς των προαναφερθέντων ορμονών», κατέληξε ο δρ Πόλακ.

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2011/03/t_2 ... z1IGxil01Z
Και συ έφεγγες στη μέση όλου του κόσμου,
κι ήσουν φως μου,
κατακόκκινη νιφάδα σε γιορτή
σε γιορτή που δεν ξανάδα στη ζωή μου τη σκυφτή.

Άβαταρ μέλους
ψυχούλα
Δημοσιεύσεις: 410
Εγγραφή: Δευ Μαρ 28, 2011 2:23 pm

Πώς γίνεται η υιοθεσία ενός παιδιού Ποιές παγίδες....

Δημοσίευση από ψυχούλα » Πέμ Απρ 14, 2011 10:35 pm

Πώς γίνεται η υιοθεσία ενός παιδιού
Ποιές παγίδες πρέπει ν’ αποφεύγουν τα ζευγάρια


Της Κατερίνας Ψαρουδάκη

Ημεγέθυνση του προβλήματος της στειρότητας την τελευταία δεκαετία, όχι μόνο στην χώρα μας αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη, έχει “εκτινάξει στα ύψη” τον αριθμό των ζευγαριών που καταφεύγουν στην υιοθεσία προκειμένου να αποκτήσουν ένα παιδί.

Κάπου εδώ όμως αρχίζει ένας δεύτερος γολγοθάς όπου το παράνομο “μπλέκεται” με το νόμιμο και προκειμένου να κάνουν το όνειρο πραγματικότητα, πολλά ζευγάρια “πέφτουν” σε παγίδες ή γίνονται θύματα επιτήδειων που κυριολεκτικά “παίζουν” με τον πόνο τους.

Οπως αποκαλύπτει στην “Π” η εκπρόσωπος του Κέντρου Ερευνών “Ρίζες” Μαίρη Θεοδωροπούλου, πολλοί θετοί γονείς, στην απελπισία τους ν’ αποκτήσουν ένα παιδί, δεν διστάζουν ακόμα και να το “αγοράσουν” από κάποια ιδιωτικά γραφεία υιοθεσίας που δραστηριοποιούνται κυρίως στις χώρες του λεγόμενου “ανατολικού μπλοκ” και να το μεταγράψουν απευθείας στο όνομά τους χωρίς καμία νόμιμη διαδικασία και πολλές φορές πέφτοντας θύματα εκβιασμού από διάφορους επιτήδειους που καταφέρνουν να τους αποσπάσουν μεγάλα χρηματικά ποσά έως ότου καταφέρουν τελικά να πάρουν το παιδί στα χέρια τους.

“Στην ανάγκη τους οι υποψήφιοι θετοί γονείς να υιοθετήσουν άμεσα ένα παιδί, με συνοπτικές διαδικασίες, “πέφτουν” στην πρόκληση των επιτήδειων γραφείων υιοθεσίας που τους προσφέρουν παιδιά από άλλες χώρες. Ποιός όμως μας διασφαλίζει για τις νόμιμες διαδικασίες με τις οποίες έγινε η προώθηση των παιδιών αυτών για υιοθεσία; Η υιοθεσία γίνεται χωρίς να υπάρχουν επιβεβαιωμένα κοινωνικά ιστορικά των παιδιών, χωρίς τις συναινέσεις των γονέων, χωρίς την δοκιμαστική τοποθέτηση και προσαρμογή του παιδιού στην θετή οικογένεια. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η κοινωνική αποκατάσταση του παιδιού είναι δεδομένη αλλά τα προβλήματα που πάντα υπάρχουν στην υιοθεσία, παραμένουν άλυτα. Οι θετοί γονείς δεν υποστηρίζονται από κανένα φορέα ως προς την σωστή ψυχοσωματική ανάπτυξη των παιδιών και τις δικές τους ανάγκες στήριξης. Στις περιπτώσεις που οι θετοί γονείς, μετά την υιοθεσία δεν μείνουν ικανοποιημένοι, τα πράγματα δυσκολεύουν. Φυσικά, μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου ουδέν λάθος αναγνωρίζεται και όταν πρόκειται για άψυχο εμπόρευμα τα πράγματα είνα απλά. Οταν πρόκειται όμως για ανθρώπινη ύπαρξη, τα αποτελέσματα καταστρέφουν ένα σύνολο ανθρώπων. Τα παιδιά δεν επιστρέφονται ή δεν πρέπει να επιστρέφονται. Και είναι τραγικό που αυτή την ώρα, στο Κέντρο Ερευνών “Ρίζες” έχουμε 3 παιδάκια που περιμένουν να επιστραφούν στην χώρα τους ύστερα από μια αποτυχημένη υιοθεσία” λεει η κ. Θεοδωροπούλου.

Εκεί όπου το ιστορικό του παιδιού είναι ελλιπές ή απουσιάζει εντελώς, τα μελλοντικά προβλήματα είναι δεδομένα.

“Οταν τα παιδιά αυτά, ως ενήλικες πλέον, θα αναζητήσουν τις βιολογικές τους οικογένειες, τα προβλήματά τους θα είναι δυσεπίλυτα.

Η υιοθεσία είναι ένα κοινωνικό συμβόλαιο με υποχρεώσεις και δικαιώματα και στις δύο πλευρές, προκειμένου να υπάρχει σεβασμός στο θεσμό αλλά και στο παιδί.

Παιδιά που δεν έλαβαν γνώση για την υιοθεσία τους, παρουσιάζουν πολλά ψυχολογικά προβλήματα με αντίκτυπο την υγεία τους αλλά και τις σχέσεις τους με τους υπολοίπους. Μελέτες ειδικών απέδειξαν ότι χρειάζεται προσπάθεια και πολλή αγάπη από μέρους των θετών γονέων ώστε να είναι μια υιοθεσία επιτυχής” επισημαίνει η κ. Θεοδωροπούλου.

ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΣ: ΠΟΤΕ;

Οι περισσότεροι γονείς προτιμούν να υιοθετούν παιδιά νεογνικής ή βρεφικής ηλικίας. Οπως είναι γνωστό, οι πρώτοι 6 μήνες ζωής αποτελούν για το βρέφος την “περίοδο του Συγκυτίου” όπου το παιδί είναι ενεργειακά ενωμένο με την βιολογική μητέρα του. Πολλοί επιστήμονες στηρίζουν την άποψη ότι πολλά μετέπειτα εμφανιζόμενα συμπτώματα, οφείλονται ακριβώς στον αποχωρισμό αυτή την περίοδο ζωής του νεογνού ή του βρέφους. Σε περιπτώσεις παράνομων ιδιωτικών υιοθεσιών, δεν υπάρχει συνοδό ιστορικό με κληρονομικό αναμνηστικό, κάτι που αφαιρεί από το παιδί την δυνατότητα γενετικής καθοδήγησης.

Οσον αφορά στον παράγοντα προστασία - θαλπωρή, σίγουρα υπάρχει η άποψη ότι η βιολογική μητέρα προσφέρει κατά την βρεφική ηλικία κυρίως ψυχοσωματική στήριξη στο παιδί.

Στις υιοθεσίες μεγαλυτέρων παιδιών, σύμφωνα με τους ειδικούς, έχουν εντονότερο το αίσθημα την απόρριψης και τον αποχωρισμό σαν έννοια.

ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΤΕΡΗ ΗΛΙΚΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΥΙΟΘΕΤΗΜΕΝΟ

Οι γνώμες διίστανται. Από μερικούς θεωρείται ότι καλύτερη είναι η ηλικία των 8 ετών. Αλλοι θεωρούν ότι το παιδί πρέπει να μαθαίνει σιγά - σιγά στην παιδική ηλικία και με επαναλαμβανόμενες θετικές λειτουργίες ή φράσεις, όπως χαϊδεύοντάς το, δημιουργώντας μια καλή ατμόσφαιρα, ή ακόμα από ιστορίες παιδικών βιβλίων που του διαβάζουμε.

“Αυτό που όλοι γνωρίζουμε και δεν αφορά μόνο στα υιοθετημένα παιδιά, είναι η φυσικότητα της αντιμετώπισης. Η μη υπερπροστασία λόγω τύψεων από τους γονείς αλλά και αυτό που προσωπικά ονομάζω αντιπρόταση - αντιπρόταση ενέργειας - χαράς - δρασης. Μακροπρόθεσμα έχει πάντα επιτυχία” λεει η διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών και ειδική παιδίατρος - νεογνολόγος κ. Βάσω Παπαβασιλείου.

ΥΙΟΘΕΣΙΑ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ

Η υιοθεσία από αρχαιοτάτων χρόνων είχε σκοπό να καλύψει τις ανάγκες του ζευγαριού, το οικονομικό “πάντρεμα” οικογενειών, την κοινωνική αποδοχή , την σταθεροποίηση του γάμου, την συνέχιση του οικογενειακού ονόματος.

Τα παλιά χρόνια αποτελούσε την μέγιστη μορφή φιλανθρωπίας παράλληλα με τα προσωπικά οφέλη. Το παιδί που υιοθετείτο από ένα ζευγάρι, έμενε υπόχρεο ως το τέλος της ζωής του για την φροντίδα των θετών γονιών του και οι επιλογές του ήταν πολύ περιορισμένες. Θα πάρουμε ένα παιδί να μας κοιτάξει στα γεράματά μας... ήταν η συνηθισμένη άποψη των θετών γονιών.

Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, σε αρκετές κοινωνίες οι συνθήκες στην υιοθεσία άλλαξαν. Οι θετοί γονείς αντιμετώπιζαν την υιοθεσία σαν προστασία και κοινωνική αποκατάσταση των ορφανών η εγκαταλειμμένων παιδιών. Προείχαν οι ανάγκες του παιδιού παράλληλα με τις ανάγκες του ζευγαριού. Φυσικά οι προκαταλήψεις για κακή κληρονομικότητα του ξένου παιδιού, άργησαν να εξαλειφθούν.

Με τον καιρό δημιουργήθηκαν υπηρεσίες για την προστασία και τα δικαιώματα των παιδιών”.

“Μια επιτυχής υιοθεσία είναι όταν ικανοποιούνται οι θετοί γονείς, οι βιολογικοί γονείς και το παιδί.

Καταρχήν, η σωστή επιλογή των θετών γονέων, η προετοιμασία τους για την σωστή υιοθεσία και η στήριξη κατά την διάρκεια της υιοθεσίας. Οπως μεγάλο ρόλο παίζει η συναίνεση των φυσικών γονιών μια δύσκολη απόφαση στην οποία δεν πρέπει να υπάρχουν πιέσεις.

Τέλος, σημαντικό ρόλο παίζει και η προετοιμασία του παιδιού για υιοθεσία, αν είναι σε ηλικία να αντιλαμβάνεται την αλλαγή, η συμπαράσταση κατά την διάρκεια της υιοθεσίας και αργότερα αν θέλει, η πληροφόρηση και επανασύνδεση με την βιολογική του οικογένεια.

Στην Ελλάδα, παρά του ότι ο θεσμός της υιοθεσίας ήταν γνωστός σε όλους, η προστασία των ανήλικων παιδιών άργησε να ρυθμιστεί δια νόμου. Πρώτη φορά νομοθετήθηκαν ρυθμίσεις το 1966 και τροποποιήθηκαν το 1970 χωρίς όμως να δίνουν το δικαίωμα στην αναζήτηση των βιολογικών γονέων. Στις 31/12/1996, δόθηκε στους ενδιαφερομένους η ελεύθερη πρόσβαση στα αρχεία υιοθεσιών και η άδεια στην αναζήτηση, παρά τα σοβαρά προβλήματα, όπως χαμένα ή ελλιπή αρχεία.

Η υιοθεσία λοιπόν, πρέπει να προστατεύει το συμφέρον του παιδιού, η κοινωνική έρευνα να γίνεται με αυστηρά κριτήρια, με μοναδική παρέμβαση του κράτους και όχι κάτω από ιδιωτικά κριτήρια.

Η εθνική καταγραφή των υιοθεσιών, που τώρα δεν υπάρχει, θα βοηθήσει αποτελεσματικά ώστε να υπάρχουν επίσημα και εμπεριστατωμένα αρχεία κοινωνικού ιστορικού του κάθε παιδιού, πλήρης φάκελος, που θα βοηθήσει αργότερα όποιον επιθυμεί, στην εύρεση των βιολογικών του γονέων.

Η συναίνεση των φυσικών γονέων είναι απαραίτητη προϋπόθεση στην υιοθεσία ενός παιδιού καθώς και η νομική πληροφόρηση των θετών γονέων για τα δικαιώματα του παιδιού.

Τα βρέφη προς υιοθεσία αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, είναι πολύ λίγα σε σχέση με τον συνεχώς αυξανόμενο αριθμό αιτήσεων ζευγαριών που θέλουν να υιοθετήσουν.

Τα υποψήφια ζευγάρια θέλουν ως επί το πλείστον να υιοθετούν βρέφη και όχι μεγαλύτερα παιδιά που πιθανόν να έχουν μεγαλύτερη ανάγκη, κοινωνικής αποκατάστασης και φροντίδας, και εδώ φαίνεται η εγωκεντρική πρόθεση των θετών γονέων να ικανοποιήσουν τα προσωπικά τους “θέλω” λεει η κ. Θεοδωροπούλου”.
http://www.patris.gr/articles/23014?PHP ... qlb2r8kts3
Και συ έφεγγες στη μέση όλου του κόσμου,
κι ήσουν φως μου,
κατακόκκινη νιφάδα σε γιορτή
σε γιορτή που δεν ξανάδα στη ζωή μου τη σκυφτή.

Απάντηση

Επιστροφή στο “Το παιδι μου κι εγω”